Dankjewel!

-
Ik was aangenaam verrast door de vele woorden van steun.

Jullie woorden zorgden voor extra materiaal ter versteviging van mijn kaartenhuisje!
Deze woorden maakten me rustig, gaven me meer vertrouwen om met vaste hand verder te werken aan de opbouw. Van harte dank.
-
De innerlijke storm is nu geluwd, al moet ik nog oppassen voor onverwachte rukwinden. Gelukkig is dat vervelende gevoel van ‘de grond die onder mijn voeten wegzakt’ weggeëbd. Laat ik het daar nu maar niet meer over hebben.
-
Er is weer enige routine en regelmaat in mijn dagelijks bestaan, maar vooral ook in mijn gedachten. Dat heb ik nodig. Mentale chaos put me uit, maakt me zwak en kwetsbaar.
Stilaan vinden mijn gedachten opnieuw die innerlijke stille en rustige plaatsjes; die plaatsjes waar ik creatief kan zijn… en kan denken aan de wereld van ‘gouden lepeltje’.
-
Ik weet dat ik het dagelijkse posten en bezoeken niet zal volhouden. Daarom laat ik het gewoon aan de inspiratie en de ‘goesting’ over: zij zullen bepalen wat er hier verschijnt en wanneer. Maar in elk geval: jullie horen nog van me :-)
-

Kaartenhuisje

Het bleef hier de laatste tijd behoorlijk stil, hé?
-
Het ging/gaat voor het ogenblik opnieuw even wat minder met me. Ik heb het wat moeilijk met mezelf. Ik heb soms het gevoel alsof ik boven op een wankel kaartenhuisje sta. Het evenwicht dat ik daar vind, kan vlug verstoord worden. Ik heb weinig verweer tegen elke windvlaag die voortkomt uit veranderende situaties of uit bepaalde (kleine) problemen en gebeurtenissen. Meestal blijk ik niet bij machte daar afdoende op te reageren. Ze maken me onzeker, soms angstig en machteloos. Ze zorgen ervoor dat ik verward ben en niet naar behoren kan functioneren. Ik vergeet constant dingen, kan me niet concentreren, kan geen beslissingen nemen, doe 'domme' dingen. Soms stort mijn huisje helemaal in elkaar.
De oorzaken van deze toestand liggen gedeeltelijk in mijn persoonlijkheid, maar zijn zeker ook te zoeken in mijn burn-out. En misschien heeft die uitzonderlijk sombere, voorbije maand er ook iets mee te maken?
Misschien hadden jullie, via mijn blog, de indruk dat ik meestal alles goed onder controle heb, evenwichtig ben, goed in mijn vel zit. Dit is ook zo... tot ik mijn afgeschermde eilandje of mijn onbereikbare luchtkasteel moet verlaten en mij moet bewegen in de harde realiteit...
-
In die omstandigheden bleek het niet mogelijk om mij ook maar enigszins te concentreren op het bloggen. Vandaar de eerder lange stilte.
De laatste dagen lijk ik een iets stabielere positie gevonden te hebben. Misschien lukt het binnenkort wel weer.
Niettegenstaande er hier weinig te beleven valt, zijn er toch mensen die blijven reageren. Dat doet me goed! Van harte dank daarvoor.
Heb nog even geduld... ik ben hier en daar nog wat steunpilaren en draagbalken aan het plaatsen om mijn kaartenhuisje wat steviger te maken. Tot... :-)

Cowwash

-

...Gepeins...
-

Zestien

-
Vandaag mag GroteZoon voor de 16de keer kaarsjes uitblazen.
Naar traditie hoort daar een beperkt familiefeestje bij: onze ouders, schoonouders, mijn zus, Vrouwlief, GroteZoon en mezelf, dit zijn samen 8 stuks,... beperkt dus.
Aangezien zijn verjaardag steeds net voor het begin van het nieuwe schooljaar komt, kiezen we er vaak voor om het feestje iets vroeger te laten plaatsvinden. Dit jaar was gisteren dé dag.
-
Natuurlijk hoort bij zo'n gelegenheid ook een stuk lekkere taart. Taart...
Na de bakgekte van de afgelopen maand kon het niet anders: we gingen zelf aan de slag!
We namen geen onnodige risico's en hielden het bij een (eenvoudige) chocoladecake en een Flan brésilienne. Voor alle zekerheid bestelden we toch ook nog de specialiteit van de lokale patisserie: perentaart.
-
Alle gebak bleek in de smaak te vallen. Het was een gezellige namiddag. Niets spektaculair, maar toch is dit één van die momenten om te koesteren, zeker nu we nog 'voltallig' zijn. Want inderdaad, de jaren staan niet stil, mijn schoonouders zijn nu 89 en 87, mijn ouders 77 en 76.
Tenslotte werd er nog een fles champagne ontkurkt om te toosten op geluk en gezondheid... en goede schoolresultaten!
-
Hieronder enkele fotootjes om het resultaat van onze amateuristische bakkunst (links boven en onder) te laten bewonderen ;-) 
-

Fietsgekte - deel 2

-

Het nadeel van 1000 km fietsen over Vlaamse wegen, was het feit dat we ons bewust werden van de beperktheden en onvolkomenheden van onze rijwielen...
-
De (hybride) fiets van GroteZoon kochten we voor zijn Plechtige Communie toen hij twaalf jaar was. Dat leverde nu opmerkingen op als: mijn fiets wordt te klein, hij is te zwaar, te banden zijn te breed, het stuur is te recht,...
Mijn eigen fietsje telt al meer lentes dan GroteZoon. Dat leverde van mijnentwege opmerkingen op als: antiek, te weinig versnellingen, onhandig schakelen, versleten remmen,...
-
Het begon met informatieve bezoekjes aan fietshandelaars om te zien welke aanpassingen gemaakt konden worden... het eindigde met de aankoop van twee racefietsen!
Voor GroteZoon een spiksplinternieuwe witte, voor mij een tweedehandse (maar zo goed als nieuwe) rood-zwart-witte 'koersmachine'. Dat kan tellen, als motivatie om wat meer aan sport te doen!
-
Aan die keuzes ging een weekje twijfelen, tobben, informeren, nadenken, kiezen vooraf. Een hele week, ondergedompeld in de geheimen van de fietsmechaniek.
Het gevolg daarvan was dat mijn hoofd gevuld was met woorden als Shimano, afmonage, Campagnola groep, carbon voorvork, derailleurs, kadermaat, shifters,... en dat er van bloggen weer niets terecht kwam (= nog maar eens een excuus voor mijn afwezigheid in Blogland).
-
Deze vakantie veroorzaakte een serieuze daling in onze financiële middelen, maar ach... ze leverde mooie ervaringen en vreugde en bovendien had/heeft ze een gunstige invloed op lijf en leden, dus... armer aan de éne kant, rijker aan de andere :-)

(Ten gepaste tijde plaats ik wel eens een fotootje; de fiets van GroteZoon is nog in de maak.)

Bakgekte

-
Kinderen (onder andere) houden een mens actief.
-
Na het fietsen (zeg maar koersen) in de voormiddag, moest GroteZoon nog de verveling van de namiddag trotseren. Deze ging hij te lijf met een nieuwe uitdaging: taart, gebak, brood, pannenkoeken,... bakken!
Kwestie van de verbruikte calorieën weer aan te vullen en het gewicht op peil te houden...
-
Hij testte zijn kooktalenten uit op flantaart, chocoladecake, Aalsterse vlaai, broodpudding, chocolademousse, pannenkoeken en tenslotte ook op pizza's, (zelfgemaakte) ravioli en brood.
Dat brood leidde tot een broodmachine waardoor we nu elke dag ons eigen broodje bakken.
-
Alles gebeurde natuurlijk onder het toeziend oog en met de helpende hand van 'gouden lepeltje'... (zou dit hier dan toch nog een culinaire blog worden...?)
Het opruimen achteraf, werd echter hélemaal aan mij toevertrouwd...:-(
-
Dit en nog heel wat andere activiteiten zorgden ervoor dat deze blogger 's avonds half slapend voor zijn PC-scherm hing en er niet meer in slaagde enkele zinnige regels tekst te produceren, waardoor hij algauw het ene scherm voor het andere ruilde en vanuit zijn luie zetel een of andere film op zich af liet komen.

Fietsgekte

-
Ik had het voorspeld: dit zou een fietsvakantie worden!
(zie bericht van 3 mei)
-
En inderdaad, eind juni werden de eerste tientallen kilometers al afgelegd.
GroteZoon had een 'doel' vooropgesteld:
deze vakantie wou en zou hij 1000 km bij elkaar fietsen...!
-
Er werden toeristische fietsroutes opgezocht, er werden routes uitgestippeld met behulp van de 'fietsknooppunten' van het 'fietsnetwerk'. De afstanden van de eerste tochten lagen tussen de 40 en 60 km. Natuurlijk moest ook onze uitrusting aangevuld worden. Zoon had nog geen rennersbroek, ik nog geen valhelm.
-
Na de reis naar Zwitserland werden de afstanden geleidelijk aan verhoogd. Uiteindelijk maakten we ook twee dagtochten van meer dan 100 km.
We reden naar west, oost, noord en zuid. We fietsten langs de Leie en de Schelde, we ontdekten de kasseien van de hellingen van 'De Ronde van Vlaanderen', we fietsen door talloze Vlaamse dorpjes... en ja, op een dag bereikten we het (voor ons) magische getal van 1000 km.
Mits enig rekenwerk lukten we erin om dit heuglijk moment te laten plaatsvinden op een bijzondere plek: net voor de 'Menenpoort' in Ieper, het bekende monument voor de slachtoffers van Wereldoorlog 1 en voor mij een symbool van mijn jeugdjaren. (zie foto bij bericht van 19 mei).
Een moment dat nog lang in onze geheugens zal bewaard blijven.
-
's Avonds waren de benen soms zo vermoeid dat ook mijn hersenen dienst weigerden en er van bloggen niets terecht kwam. (Eerste excuus voor mijn afwezigheid in Blogland, hihi, er volgen er nog...)

 REIS ZWITSERLAND = JULI 2010

de laatste dagen

=

De twee resterende dagen houden we het rustig.
We trekken toch nog eens naar de Cabane Petit Mountet,
maar voor de rest is het rustig genieten van een drankje en een hapje.
En terugkijken op een geslaagde vakantie waarin het weer ons gunstig gezind was
en haar regendruppels bewaarde voor de avonden en nachten.
=

=
Dit is dan het einde van deze reeks.
Wat hierna komt, is ook voor mij nog een vraag...
Het bloggen is aan het slabakken (dat hebben jullie wel reeds gemerkt...),
ik slaagde er niet in om regelmatig bij jullie op bezoek te komen...
Wellicht brengt het nieuwe schooljaar weer enige routine.
Aan allen die hier toch af en toe eens kwamen kijken:
dank voor jullie interesse!

 REIS ZWITSERLAND - JULI 2010

Wandeldag 7

-

-

Vandaag trekken we naar de Cabane Becs de Bosson, 2985 m boven de zeespiegel.

de langste tocht van deze vakantie, zo bleek achteraf.
We laten de auto achter op het parkeerterrein bij de Barrage de Moiry
en beginnen vol goede moed de lange beklimming.
Tot aan de Pas de Lona loopt er een behoorlijk steil, maar breed en goed begaanbaar pad.
De moeizaam overwonnen hoogtemeters moeten echter ten dele weer ingeleverd worden
tijdens de afdaling naar het Lac de Lona. Na een korte pauze gaat het nu weer bergop,
eerst lichtlopend, maar dan flink steil tussen de rotsen. Even wordt het echt klauteren wanneer we een sneeuwveld willen omzeilen. Zoals veelal, wegen de laatste loodjes het zwaartst en we zijn dan ook opgelucht als we uiteindelijk na 3,5 uur de cabane bereiken.
Het panorama is gewoonweg overweldigend en reikt tot aan de Mont Blanc.
Na een welverdiende rust en picnic vatten we de terugtocht aan.
Na in totaal 7 uren stappen, staan we terug op de parkeerplaats.
Vermoeid en dorstig: het is genoeg geweest.
In de 'chalet' bij de barrage de Moiry trakteren we onszelf nog op een ijsje en een drankje.
-