Weekboek - 20

-
Fietsgekte
-

Wat begonnen is als een terloopse vakantieactiviteit, groeide uit tot een wekelijks plezier: fietsen!
Mijn nieuwe – tweedehandse – carbon racefiets is een voortreffelijke metgezel geworden. Zijn glanzende, rood met zwarte jasje verleidde mij tot de aanschaf van aangepaste klederdracht: truitje, broek, sokken, handschoentjes,... alles in combinerende kleuren. Als één geheel rollen we nu gezwind doorheen het serene herfstland.
Alle gekheid op een zadel...
als mijn innerlijke leven chaotisch aanvoelt en ik even niet meer weet waar mijn hoofd staat, dan vind ik opnieuw rust in de eenvoudige en routineuze beweging van het fietsen.
-
Mijn racefiets (en verbeterde fysieke conditie!) maken een strak tempo mogelijk. Niettegenstaande mijn helm, worden hardnekkig vastklevende gedachten losgerukt door de strakke wind. Ze lossen op in de lichte nevel die boven groene weiden en geoogste velden is blijven hangen. Nieuwe flarden gedachtewind beroeren me slechts terloops. Negatieve emoties verliezen hun greep op mijn wezen, moeten noodgedwongen loslaten en blijven verscheurd achter op beton en asfalt. Mijn lichaam is een schaduw die over bermen wegvlucht en zich verstopt in, door het karige zonlicht dwars over de weg geschilderde, zwarte afdrukken van bomen. Mijn hele 'zijn' lijkt nog slechts te bestaan uit die éne inspanning: het ronddraaien van de trappers. Enkel energie rest.
-
Ik weet het, ik heb me even laten gaan in lyrische beschrijvingen.
Zo lijkt fietsen wel het toppunt van lichamelijke én geestelijke vervoering...
maar om eerlijk te zijn: soms is het ook gewoon 'afzien'!
-
Misschien creëert dit cirkelvormig bewegen wel een meditatief effect. Ze schenkt in elk geval een gevoel van 'verlichting' wanneer ik mij nadien terug in de mallemolen van de dag begeef.
Intense fysieke inspanning en doorgedreven geestelijke arbeid lijken soms elkaars tegenpool, maar eigenlijk hebben ze veel met elkaar gemeen: ze proberen twee fundamentele facetten van ons menszijn zo puur en krachtig mogelijk tot uiting te brengen.-

Fietsgekte - deel 2

-

Het nadeel van 1000 km fietsen over Vlaamse wegen, was het feit dat we ons bewust werden van de beperktheden en onvolkomenheden van onze rijwielen...
-
De (hybride) fiets van GroteZoon kochten we voor zijn Plechtige Communie toen hij twaalf jaar was. Dat leverde nu opmerkingen op als: mijn fiets wordt te klein, hij is te zwaar, te banden zijn te breed, het stuur is te recht,...
Mijn eigen fietsje telt al meer lentes dan GroteZoon. Dat leverde van mijnentwege opmerkingen op als: antiek, te weinig versnellingen, onhandig schakelen, versleten remmen,...
-
Het begon met informatieve bezoekjes aan fietshandelaars om te zien welke aanpassingen gemaakt konden worden... het eindigde met de aankoop van twee racefietsen!
Voor GroteZoon een spiksplinternieuwe witte, voor mij een tweedehandse (maar zo goed als nieuwe) rood-zwart-witte 'koersmachine'. Dat kan tellen, als motivatie om wat meer aan sport te doen!
-
Aan die keuzes ging een weekje twijfelen, tobben, informeren, nadenken, kiezen vooraf. Een hele week, ondergedompeld in de geheimen van de fietsmechaniek.
Het gevolg daarvan was dat mijn hoofd gevuld was met woorden als Shimano, afmonage, Campagnola groep, carbon voorvork, derailleurs, kadermaat, shifters,... en dat er van bloggen weer niets terecht kwam (= nog maar eens een excuus voor mijn afwezigheid in Blogland).
-
Deze vakantie veroorzaakte een serieuze daling in onze financiële middelen, maar ach... ze leverde mooie ervaringen en vreugde en bovendien had/heeft ze een gunstige invloed op lijf en leden, dus... armer aan de éne kant, rijker aan de andere :-)

(Ten gepaste tijde plaats ik wel eens een fotootje; de fiets van GroteZoon is nog in de maak.)

Fietsgekte

-
Ik had het voorspeld: dit zou een fietsvakantie worden!
(zie bericht van 3 mei)
-
En inderdaad, eind juni werden de eerste tientallen kilometers al afgelegd.
GroteZoon had een 'doel' vooropgesteld:
deze vakantie wou en zou hij 1000 km bij elkaar fietsen...!
-
Er werden toeristische fietsroutes opgezocht, er werden routes uitgestippeld met behulp van de 'fietsknooppunten' van het 'fietsnetwerk'. De afstanden van de eerste tochten lagen tussen de 40 en 60 km. Natuurlijk moest ook onze uitrusting aangevuld worden. Zoon had nog geen rennersbroek, ik nog geen valhelm.
-
Na de reis naar Zwitserland werden de afstanden geleidelijk aan verhoogd. Uiteindelijk maakten we ook twee dagtochten van meer dan 100 km.
We reden naar west, oost, noord en zuid. We fietsten langs de Leie en de Schelde, we ontdekten de kasseien van de hellingen van 'De Ronde van Vlaanderen', we fietsen door talloze Vlaamse dorpjes... en ja, op een dag bereikten we het (voor ons) magische getal van 1000 km.
Mits enig rekenwerk lukten we erin om dit heuglijk moment te laten plaatsvinden op een bijzondere plek: net voor de 'Menenpoort' in Ieper, het bekende monument voor de slachtoffers van Wereldoorlog 1 en voor mij een symbool van mijn jeugdjaren. (zie foto bij bericht van 19 mei).
Een moment dat nog lang in onze geheugens zal bewaard blijven.
-
's Avonds waren de benen soms zo vermoeid dat ook mijn hersenen dienst weigerden en er van bloggen niets terecht kwam. (Eerste excuus voor mijn afwezigheid in Blogland, hihi, er volgen er nog...)