Weekboek - 22
-
denkwerelden
-

Een donkere namiddag, laat in oktober. In mijn koffiekopje kleurt en geurt het zwart. Van op het beige porselein blijft Mickey Mouse mij onverstoorbaar toelachen en herinnert mij aan de magische dagen van weleer. Vóór mij, op de keukentafel, flikkert het vlammetje van een theelichtje. Het heeft de onmogelijke opdracht om licht te brengen in deze dag. De lichtvlek in de koffiekleurige, melkglazen houder danst tegen een decor van verwelkt groen: mijn herfsttuin lijkt op het venster geschilderd met een te waterig penseel. Druppels parelen op het ingekaderde uitzicht. Ik staar in het licht van die vurige tong. Met haar stralende warmte likt ze de kille lucht, doet haar trillen en vervormt haar in een golvende luchtspiegeling. Die vibrerende realiteit hypnotiseert mijn blik. Hierin lijkt de wereld plots zo ongrijpbaar, ijl en vluchtig. De werkelijkheid wordt onwerkelijk. Het leven verandert in een deinende schijnwerkelijkheid die verontrustende vragen laat aanspoelen in mijn geest. Schept ook mijn eigen, innerlijke vlam een persoonlijke gedachten-atmosfeer waarin mijn leven zich afspeelt? Laat ik mij misleiden door de luchtspiegelingen die ze teweeg brengt of geloof ik maar al te graag in die eigen vervormde realiteit? Zie ik de dingen wel altijd zoals ze zijn? Het is soms zo moeilijk om doorheen mijn eigen beeld van de werkelijkheid te kijken en de achterliggende naakte waarheid te ontdekken. Maar dat is net zo typisch aan de mens: dat ieder op zich, als een kunstschilder, zijn eigen denkwereldje vorm en kleur geeft volgens zijn unieke individuele bewustzijn! Ieder zijn waarheid...
Toch heb ik leren inzien dat, hoe mooi het schilderij ook is, het nooit méér dan een vervormde afspiegeling van de realiteit kan zijn... en dat er, door die realiteit, scheuren in gemaakt worden.
-

...Gepeins...
-

...Gepeins...

-

...Gepeins...

-

Ik ben er weer!

En dit is de eerste uit een nieuw reeksje:

...Gepeins...

-

  O P G E M E R K T 

nog een poging om een nieuwe reeks op te starten...

mijn duistere ik

Water

-

Binnenshuis

-

© wim22

Een detail uit een vroeger werk.

Door de weerspiegeling van het glas fotografeer ik 'ik' en mezelf…

Toch nog even

Het is een afgesloten hoofdstuk.

Maar in een reactie, die ik schreef op één van mijn blogbezoeken,

kwamen er plots enkele bijzondere zinnen tevoorschijn.
Ik bewaarde ze en werkte er verder op door.

Voor mezelf wil ik ze graag op mijn weblog plaatsen.

Dus toch nog even... misschien een laatste keer.

*

-
De dagelijkse realiteit wierp zijn schaduw over me...

(waardoor mijn innerlijk oog verduisterd werd)

Ik volgde een weg die nergens heen leidde…

(ik wist het onbewust, maar kon het niet zien)

Ik ging teveel aan mezelf voorbij…

(of had ik mijn Zelf achtergelaten?)

Ik liet me dragen door de routine van mijn stappen...

(maar had niet de moed om er mee te stoppen)

Ik liep met mijn hoofd tegen de muur...
(het lot had hem daar neergezet…)

De klap was hard, ik viel, klauterde moeizaam recht...
 (waar en wanneer liep het fout?)

Nu bewandel ik een andere weg…

(het is beter zo).

Ik heb Het teruggevonden…

(Het is eigenlijk nooit weg geweest)
-

*

En voor jullie deze woorden
(uit 'Verzen van het leven en de dood' van Amos Oz)

Ieder mens is naar zijn beeld geschapen,
ieder is een wereld apart,
ieder mens is werkelijk een wonder!
Ieder heeft een dromend hart!

Het doel

-

-

Teken van Mens

-

-

Lekker gedacht ?

-

-

Een reis naar een ander universum

Zo in 't klein,...

... zo in 't groot ?

-

Waar ben ik eigenlijk ?

-

-

Motivatie is de beste vriend van Inspiratie

-

een dankwoord

-

-

Dus dankjewel!
Maar nu ik dit nog eens nalees, lijkt het wel morele chantage. Niks van aantrekken!... Alhoewel...-

Met het verleden op pad

-
Ik kijk liever vooruit dan achteruit. Toch is ook datgene wat voorbij is, heel belangrijk.
Mijn verleden is als een rugzak die ik meedraag op mijn Pad.
Bij elke stap die ik zet, zoekt de tijd die achter me ligt, een plaatsje tussen mijn bagage.
Wat ik er in verzameld heb, bepaalt de weg die ik nu ga.
Het is mijn leven en ik draag het op mijn rug met me mee.
Het is een bron van informatie waar ik hulp zoek bij het nemen van beslissingen,
een reservoir aan kennis en ervaringen dat me begeleidt op mijn Pad.
-
Het volume en het gewicht van mijn rugzak bepaalt het ritme en de snelheid van mijn stap. Hij is redelijk gevuld, maar nog goed te dragen.
Ik probeer zoveel mogelijk overtollige, onbruikbare herinneringen er uit te gooien.
Anders moet ik een te zware last op mijn schouders tillen.
Toch behoud ik enkele minder mooie maar leerzame momenten als een blijvende waarschuwing.
-
Ook moet er een beetje orde zijn.
De dingen moeten hun plaatsje krijgen, anders liggen ze voortdurend in de weg.
Als mijn rugzak een rommeltje is, dan geldt dat ook voor mijn gedachten.
Een enkele keer kan er een kwalijke geur uit opstijgen.
Dan is het noodzakelijk het hele zaakje uit te keren om de oorzaak te vinden.
Waarschijnlijk gaat het dan om een verdrukte emotie of een onvervuld verlangen dat aan het rotten ging.
-
Soms leg ik mijn oor te luisteren en hoor de echo’s van het verleden klinken.
Dan snuister ik eens rond in mijn rugzak en haal er één of ander souvenir uit tevoorschijn.
De meest intense momenten hebben een ereplaatsje, deze vind ik gauw terug.
Maar er zijn ook heerlijke kleine ogenblikken die vaak onverwacht weer boven komen.
Al deze stukjes verleden tijd laten mij die momenten herbeleven.
-
Met het tellen der jaren zal mijn rugzak zwaarder worden en mijn draagkracht zwakker.
Ik kon steeds gelijke tred houden met de tijd maar dan zal de tijd me stilaan inhalen.
Dan zal ik rusten en veel tijd doorbrengen met rommelen in mijn rugzak.
Tot ik hem noodgedwongen zal achterlaten.
-
-
Maar daar ben ik nog lang niet aan toe.
Nu ik toch even aan het snuisteren ben in mijn herinneringen,
zou ik graag enkele snippers verleden tijd met jullie delen,
daarom dit nieuwe rubriekje: 'Souvenirs van Onderweg'.
Het eerste van zeven logjes volgt hieronder.
-

Woordendromer

-
Ik ben geen spraakwaterval
Toch borrelen, als water uit een bron, woorden op in mijn hoofd
Maar hun vrije stroom wordt belemmerd als ze de poort van mijn lippen bereiken
Daar klotsen ze tegen de wanden, komen in draaikolken terecht en worden troebel
Ze verliezen hun kracht en sijpelen aarzelend doorheen mijn lippen
Daar buiten lijkt dit stroompje woordenwater onbetekenend
Zijn murmelend geluid gaat verloren tussen het gedruis van snelstromers
-
Ik ben een woordendromer
Flarden gedachten hangen als nevels in mijn hoofd
Starend in de grijze massa probeer ik hun silhouetten te onderscheiden
Op de tast tracht ik ze te benaderen om hun ware aard te ontrafelen
Ideeën doemen op als zwakke lichtschijnsels in wazige contouren van huizen
Ik loop op hen af als naar een baken in de mist en open hun deuren
Daar binnen baden woorden in een gouden licht en tonen hun geheimen
-
Ik schrijf woorden liever neer 
Gedachten worden woorden worden zinnen en verschijnen zwart op wit
Ik gooi ze als veertjes in de lucht, door de wind gedragen gaan ze hun eigen weg
Dankbaar dat ze tot mij gekomen zijn, laat ik ze nu gaan.
Bevrijd kijk ik hen even na, mij stilletjes afvragend wat er van hen zal worden.
Vinden ze ooit een nieuwe thuis in een luisterend oor of in een zoekend hart?
Misschien, misschien ook niet, maar ze wilden zo graag gehoord worden.
-

-