Boekenwijsheid

-

denk beelden droom gedachten

 Boekenwijsheid

-

 Boekenwijsheid

-

Voor het ogenblik lukt het me niet om elke week een nieuw hoofdstuk van mijn Weekboek af te leveren. In de plaats daarvan komt, ter afwisseling, af en toe deze 'Boekenwijsheid'.

-

Worden als een potlood

Gebaseerd op een kort verhaaltje uit 'Als een rivier' van Paulo Coelho.

Weekboek

hoofdstuk 16

De zon was even verdwenen achter de wolken…
Er was dus een beetje tijd voor een klein stukje Weekboek.

Nog even terugkeren naar het boek ‘Narziss en Goldmund’  vanwege deze passage:

[ Het volmaakte zijn, dat is God. Al het andere dat is, is niet meer dan half, is gedeeltelijk, het is in wording, het is samengesteld, het bestaat uit mogelijkheden. Maar God is niet samengesteld, hij is één, hij bezit geen mogelijkheden, maar hij is geheel en al werkelijkheid. Wij zijn daarentegen vergankelijk, wij zijn in wording, wij zijn mogelijkheden, voor ons bestaat er geen volmaaktheid, geen volledig zijn. Maar op het moment dat wij de stap zetten van het potentiële naar het reële, van de mogelijkheid naar de verwerkelijking, hebben wij deel aan het ware zijn, dan vertonen wij een klein beetje gelijkenis met wat volmaakt en goddelijk is. Dat is het, wat er met ‘jezelf verwerkelijken’ bedoeld wordt. ]

De hedendaagse (Westerse!) wereld biedt zowat alle mogelijkheden om zelfvervulling te vinden. Toch zie, hoor en lees ik, dat veel mensen kampen met een gevoel van leegte. We hebben alles maar zijn niet gelukkig. Blijkbaar is het hebben van carrière én huwelijk én kinderen én hobby’s én stadsleven én natuurbeleving én sociaal leven én gezellige thuis én sportactiviteiten én etentjes én culturele evenementen én reizen én eigen huis én geld én… toch niet voldoende... (Overigens allemaal boeiende en/of plezierige dingen waar ik in mindere of meerdere mate van geniet, hoor!)

Die innerlijke leegte is niet te vullen met dingen die ik rondom me heb, maar door mijn Zelf te worden. Ik probeer me bewust te zijn van mijn hogere Zelf. Het is verbonden met de Kracht die mij laat leven. Ik probeer het Leven dat in mij huist, tastbaar, zichtbaar, hoorbaar, voelbaar te maken in de materiële wereld. In het realiseren van mijn Zelf kan ik echte zelfvervulling vinden. Daardoor ga ik innerlijk groeien. Die drang naar innerlijke groei is de kracht van de evolutie. Iedereen probeert dat innerlijke Zelf op een eigen persoonlijke manier tot uiting te brengen in de aardse werkelijkheid (de drie-éénheid van geest-ziel-lichaam).

[ Een mens die zichzelf probeert te verwerkelijken door middel van de begaafdheden die hij van nature heeft meegekregen, doet het meest verhevene en het enig zinvolle waartoe hij in staat is. ]
(uit Narziss en Goldmund, Hermann Hesse)

Om dit logje wat op te fleuren, een kleurige herinnering aan die schitterende lentedag van vorige woensdag.

denk beelden droom gedachten

-

denk beelden droom gedachten

Dit is mijn 200ste blogbericht, dus even diepzinnig serieus nu
(neem dit niet té serieus)...

mijn duistere ik

denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 10

Mijn gedachten stuurde me onlangs deze reactie:
‘Je gebruikt ook het woord "maar" in bepaalde zinnen.
Voor mij brengt het woord "maar" vaak ongeloof mee.
B.v.: ik vind jou lief, maar enz...
Zou jij daar eens over willen schrijven?’

Ja hoor, zo heb ik weer een onderwerp voor dit Weekboek. (hahaha)
Zo’n vragen zijn steeds welkom, geen ‘vragen’ uit nieuwsgierigheid, maar (!) vragen die eigenlijk ‘géven’, omdat ze mezelf iets bijbrengen.

Waarom brengt het woord ‘maar’ soms ongeloof mee…

Maar verondersteld dat er een andere kant is aan wat er bedoeld wordt: een schaduwzijde of een zonnige kant. Het ‘Ja, maar…’, gevoel.
‘Hij heeft alles wat hij zich kan wensen, maar toch is hij niet gelukkig’.
‘Dit was een moeilijke tijd voor hem, maar het bracht hem een nieuwe uitdaging.’

Soms wordt maar gebruikt om harde (persoonlijke) waarheden te zeggen en deze via dat woordje wat te verzachten. Of om het jezelf gemakkelijker te maken om die dingen gezegd te krijgen.
‘Ik vind je een heel bijzonder mens, maar nu ben je toch helemaal verkeerd bezig’.

Maar houdt ook in dat niets perfect is.
‘Mijn tuin is prachtig, maar er is heel veel werk aan en ik heb er geen tijd voor’.
‘Ik heb een fantastische baan, maar ik heb onvoldoende tijd voor mijn gezin’.

(wegens tijdsgebrek, deze week een heel schetsmatig schetsje...)

 -

Maar: dit woord komt voort uit de wereld waarin ik leef, een wereld van tegenstellingen.

Alles in de aardse realiteit, heeft een tegengestelde. Dag – nacht; groot – klein; liefde – haat; rijkdom – armoede; licht – duisternis; eenvoudig – complex; hoop – wanhoop; enz.
Met deze tegenstellingen moet ik leren leven, uit deze tegenstellingen trek ik lessen, via deze tegenstellingen ontwikkel ik. Ik probeer dit feit te aanvaarden en steeds naar beide zijden te kijken, wit en zwart. Wit en zwart maken trouwens deel uit van één geheel. Tegenstellingen komen steeds in paren. Paren zijn twee delen van éénzelfde geheel.

We leven in een yin en yang wereld. Toch niets is helemaal het ene of het andere. Misschien krijgen we af en toe de indruk dat iets definitief zwart of wit is, maar (!) dit is slechts een tijdelijke toestand. Want in het zwart ligt het witte te wachten en in het wit ontstaat reeds een puntje zwart. Hier komt 'maar' weer op de proppen:
'Mijn situatie was totaal hopeloos, maar onverwacht kwam er een nieuwe kans op geluk.'
'Ik hou van haar, maar af en toe maakt ze me boos.'

Het woord ‘maar’: eigenlijk zegt het NIKS, maar (!) eigenlijk zegt het ALLES over de wereld van dagelijkse ervaringen. Het is er onverbreekbaar mee verbonden.

Waarom brengt het woord ‘maar’ soms ongeloof mee…
omdat het verwijst naar tegenstellingen, contradicties, twijfel, onzekerheid.
Maar het brengt evengoed geloof mee... (ja, zo is maar - dank aan Walter voor de opmerking)

Ben ik tevreden over dit stukje? Ja, maar…
er is nog een andere betekenis voor 'maar' als het gebruikt wordt als bijwoord, in plaats van als voegwoord.
'Dit is maar een onvolledig stukje over het woord 'maar'.'
'Dit logje blijft maar doorgaan.'

maar hier stop ik er toch mee :-)

Zeven facts, zeven tekeningen

 fact 5

Geloven. Religies. De betekenis van het leven. Vanaf mijn adolescentie ben ik er steeds mee bezig geweest. Onderzoekend, afbrekend, vragend, verwonderd, begrijpend, opbouwend…
Geloven omdat het zo hoorde; geloven in vraag stellen; filosofie; atheïsme; twijfel; menselijke geest; parapsychologie; spiritualiteit; wereldreligies; Oosterse wijsheid; diverse leren; theosofie; esoterie; Taoïsme;… ik maakte er kennis mee, soms oppervlakkig, soms heel intens.
Dit alles inspireerde me tot tekeningen/schilderijen die spiritueel van aard waren. Tussen mijn 29ste en 33ste jaar was ik heel 'produktief'. Om mijn gedachten vorm te geven waren alle materialen welkom: ik schilderde op kurk met olieverf, kaarsroet, zand,… gebruikte glas, hout, papier…

Hieronder een ‘braaf’ spiritueel landschap en een ‘gewaagd’ symbolisch experiment… ze zijn wat ze zijn: tekenen van een levensfase. Een nieuwe schilderperiode zal ongetwijfeld gepaard gaan met een nieuwe manier van uiten. (Op schildergebied ben ik de onregelmatigheid zelve :-))

Binnenshuis

-

-

Weekboek

hoofdstuk 9

In haar reactie op mijn voorlaatste ‘zelfportret’ (met Walt Disney en Mickey Mouse), vroeg Novie me naar mijn ware 'roeping' ... Tja, dat is nog eens een vraag, niet?

Ik had wel enigszins een idee van het antwoord, maar ik had er nog nooit aan gedacht om dit eens deftig uit te schrijven. Hoog tijd om er nu werk van te maken en ondertussen vormt dit een prachtig thema voor mijn Weekboek!
Alweer een bewijs hoe inspirerend en motiverend ‘bloggen’ kan werken (vragen zijn dus steeds welkom!).

In een (nog niet helemaal doordacht) antwoord omschreef ik het zo:
'het scheppen van harmonie en evenwicht, op alle vlakken (in mezelf, met anderen, in mijn omgeving, in mijn werk, in het tekenen, fotograferen, schilderen, schrijven, enz). Een voortdurend zoeken en streven naar...'

Dit is inderdaad een belangrijk gegeven: ik heb een probleem met tegenstellingen, conflicten, onevenwichtigheden, disharmonie, onrust… rondom mij. Daarom sta ik nooit aan de éne of aan de andere kant van de tegenstelling. Steeds zoek ik het midden op, beschouw beide delen van het conflict (ook wanneer ik zelf er één van ben) en probeer (!) ze in evenwicht te brengen.
Ik kamp ook met de tegenstellingen binnenin mezelf. Soms voelt het alsof ik in twee werelden leef. De éne wereld bestaat uit de kneedbare, geestelijke realiteit, die zich uitstrekt tot hemelse hoogten en waar mijn Zelf woont; de andere wereld is de uiterlijke wereld van stoffelijke vormen en vaststaande feiten waarin mijn lichaam en persoonlijkheid ervaringen ondergaan. Het is een dagelijkse strijd (of positiever: arbeid) om het punt van evenwicht tussen beiden te vinden of te behouden of om er de éénheid van in te zien.

Dit behoort tot mijn roeping (wat een zwaar beladen woord is dit toch). Maar er is méér en het heeft eigenlijk allemaal te maken met één overheersend streven:
het proberen te doorgronden van de essentie van het leven. Ik heb, al sinds mijn jeugd, een enorme drang tot begrijpen, tot inzicht.
Het beantwoorden van deze roeping, is niet meer en niet minder dan het pad gaan, dat mijn Zelf voor mij uitgetekend heeft, en proberen om deze opdracht tot een goed einde te brengen. Als ik luister naar mijn Zelf, ben of word wie ik écht ben, dan volg ik mijn roeping.
En elke roeping van elk mens is even belangrijk. Wandelend, strompelend, lopend op die weg, luister ik naar de innerlijke Roeper die mij aanwijzingen toefluistert en die, als ik ze niet hoor (of niet wil horen…), overgaat tot roepen, zonodig schreeuwen!

Het wordt me nu plots weer duidelijk waarom ik enkele jaren geleden ‘vastliep’ (daar ga ik weer…). De situatie was als volgt: bijna 50 jaar – een heel veeleisende job, dagelijks té veel uren onder té veel tijdsdruk - afgemat thuiskomen, de weinige resterende energie schenken aan mijn vrouw en vooral mijn zoon - voor de TV hangen – Weekend: klussen en shoppen. Dit kan voor iemand anders perfect zijn (een roeping), maar niet voor mij. Er hing een dichte mist over mijn pad van ont-wikkeling en ik kwam nauwelijks een stap verder. Ik durfde ook niet te stoppen of te kiezen voor een andere weg. Ik hoorde mijn Roeper niet meer. Uiteindelijk kwam de instorting.
Toch moest dit zo gaan. Daarom voel ik geen verbittering of spijt. Integendeel. Hoeveel ik ook met het geestelijke bezig was (tot m'n 33ste), toch kwam ik op een punt waarop ik voelde dat ik een grens bereikt had. Na die periode kwamen de meer wereldse aangelegenheden... ik huwde, kreeg een zoon, bouwde mijn beroepsleven uit, bouwde een huis met tuin. Al deze ervaringen maakten me sterker, evenwichtiger, zelfzekerder (ook zekerder van mijn Zelf).
Vanuit deze basis, probeer ik nu behoedzaam verder te gaan, volg het zachte roepen.

Tussen het schrijven van dit stuk door, werd mijn aandacht getrokken (op internet) door iets wat ik ergens ‘in een klein laatje’ opgeborgen had: numerologie. Bij de beschrijving van mijn nummer vond ik nu, op dit ogenblik, zoveel herkenning dat ik ze hier graag zou vermelden. Ook omdat ze aansluit bij dit ‘roeping’-thema. Maar ik zal het bij slechts enkele fragmenten houden, wegens nogal persoonlijk (en vanwege het gevaar verwaand over te komen, hihihi).

       'Dit getal duidt op bewuste geestelijke dienstbaarheid. Het is liefde in de goddelijke zin van het woord. Absolute verdraagzaamheid, geduld en begrip, het in praktijk brengen van universele wetten van harmonie, de onthechting van het materiële…'
       'Degenen op het 33 levenspad wijden zich aan problemen met perfectionisme, emotionele expressie, en gebrek aan zelfvertrouwen. Ze proberen om hun inspirerende visie op de mogelijkheden van het leven naar voren te brengen.'
       'Met zijn grote idealen en scherpe sensitiviteit, wordt hij vaak ontmoedigd door de problemen en onvolkomenheden in de wereld. Maar hij onderdrukt zijn teleurstelling en zelfs zijn woede wanneer hij, omdat hij zulke hoge normen heeft, probeert 'het goede te doen'.
       'Zijn leven fleurt enorm op wanneer hij begrijpt dat zijn ideeën, zijn hoop en zijn grote idealen er zijn om hem te inspireren, en niet om de wereld aan af te meten. Hij moet begrijpen dat er in de stoffelijke wereld geen perfecte persoon, prestatie of product bestaat; tevens moet hij de inherente perfectie van de aardse wereld begrijpen en daar uiting aan geven.'

Door die vraag van Novie heb ik weer een stukje van mezelf bloot gegeven. Moet ik dit hier wel doen? Misschien niet, maar ik vertrouw op die inherente goedheid van mijn lieve lezers…:-) (beminnelijke glimlach)
-

Water

-

denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 8

Een mens heeft een persoonlijkheid: karakter, overtuigingen, gevoelens, eigenaardigheden.
Maar waarom houden we zo krampachtig vast aan die persoonlijkheid?

Mijn gevoel van identiteit haal ik uit de wisselwerking met de uiterlijke wereld. Het is moeilijk om het ‘innerlijke’ te begrijpen of te omschrijven. Daarom maak ik een voorstelling van mezelf, aan de hand van mijn effect op de uiterlijke wereld. De wereld die ik rondom me schep, werkt als een spiegel waarin ik me herken. Het beeld dat ik zie is het ‘ik’. Als er gevraagd wordt om me voor te stellen dan ga ik dingen zeggen als: ik ben 50 jaar, ik ben gehuwd, ik heb een zoon, ik heb een huis, mijn hobby’s zijn…, ik ben lid van…, mijn job was…

Ik ga op zoek naar bevestiging en waardering via het werk dat ik doe (en het bloggen, hihi). Ik omring me met allerhande bezittingen waartussen we ik me goed voel en die mezelf en de anderen tonen: 'kijk, zo ben ik'. Ik probeer bij een groep te horen, vrienden te maken, want dan voel ik me veilig en aanvaard. Ik vorm overtuigingen en houd daar aan vast om mijn gevoel van identiteit niet kwijt te raken. Daarom probeer ik mijn persoonlijkheid (of ego) ten alle tijde in stand te houden. Veel handelingen, gevoelens en gedachten dienen ter verdediging van dit ‘ik’-gevoel.

Als ‘iets’ al mijn aandacht heeft, dan ga ik daar zo in op, dat ik al de rest (een beetje) vergeet. Dan ben ik er echt ‘vol’ van. Zoals dit Weekboek. Wat ik schrijf kan dan ‘heftig’ overkomen. Als ik oudere teksten nog eens lees, dan denk ik: ‘Wim jongen, je was hier weer flink op dreef…’  Niet verwonderlijk dat dit soms (eerlijke) felle reacties uitlokt. En voor ik er erg in heb, manifesteert mijn ego zich via verdedigingsmechanismen: ‘Nee, helemaal niet!’ of ‘Ja, maar…’.

Mijn ego ervaart wat een gedachte, een emotie, een handeling kan veroorzaakt. Ik beoordeel de gevolgen, denk na, maak aanpassingen. Zo evolueert mijn bewustzijn, stap voor stap, via het ego. Het ego is het middel, de drijfveer tot evolutie.

Maar dan geef ik mijn ego een schop onder zijn… . Ik probeer mijn aandacht te verplaatsen naar de hoofden van de lezers. Bekijk mezelf van daaruit. Dat werkt relativerend. Dat schept begrip voor de ander, zonder die daarom gelijk te geven. Met een innerlijke glimlach, lach ik liefdevol met mijn ego. De verdedigingsmechanismen vallen stil, mijn ego trekt zich stilletjes terug. En het vreemde is, dat deze overgave goed aanvoelt. De verdedigingsmuur is verdwenen. Het licht kan weer volop naar binnen en ook naar buiten, de Verbinding is hersteld.

Het loslaten van het ego betekent dat ik niet meer meegesleurd word door wat het ego ervaart. Dan beschouw ik het ego van op een afstand, als intens meelevende toeschouwer. Mijn ego is er nog steeds, maar het heeft niet langer behoefte aan bevestiging. Dit streven wordt vervangen door een innerlijke rust en een gevoel van innerlijke zekerheid. Dat komt omdat ik me richt naar mijn diepere Zelf. De aandacht is naar binnen gericht in plaats van naar buiten. Niettegenstaande het ‘naar binnen gericht zijn’ ervaar ik liefde voor elk schepsel en ieder mens, leef ik met het bewustzijn dat iedereen in essentie gelijk is.

Ik ben dus niet mijn ‘ik’, maar Dat wat in mijn ‘ik’ bewust is. (pffff, ingewikkeld allemaal)
Jammer dat ik ook telkens weer die verbinding kwijtraak bij het opduiken van problemen die mijn ego aanvallen. Dan moet ik weer werken om die innerlijke rust te herstellen.

De woorden van steun en bewondering, de aandacht, de bevestiging of kritiek… werken motiverend voor mijn persoonlijkheid. Door deze motivatie haal ik het beste uit mezelf. Daardoor ontwikkel ik en ga ik verder op mijn pad, met mijn eigen mogelijkheden en op mijn eigen tempo, tot ik ‘verlicht’ ben en een volmaakte uitdrukking word van het Leven, van Alles Dat Is… en mijn ego kan loslaten zonder er afstand van te doen. (In één leven lukt dat niet,... maar dat is een onderwerp voor een andere keer). Het gaat erom mijn innerlijke hogere Zelf op een heel persoonlijke manier tot uiting te brengen in de uiterlijke wereld.

Mijn ego is al bang voor jullie reacties :-)

© wim22

denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 7

Serendipiteit, na synchroniciteit, nog een bijzonder woord met een bijzondere inhoud.
(Dank je Marius, om mij er attent op te maken).

Een van de mooiste omschrijvingen van serendipiteit is: 'Het zoeken naar een naald in een hooiberg en er uit rollen met een mooie boerenmeid.' (Pek van Andel).
Maar het kan ook zijn dat je de hooiberg induikt met een boerenmeid en er uitkomt met die naald waar je al zolang naar zocht.

Het is het open staan voor opportuniteiten, opmerkzaam zijn voor kansen die zich aanbieden. Serendipiteit veronderstelt een ongebonden, dwarse, afwijkende, ‘foute’ kijk op de dingen. Een kijk waardoor je zaken ziet waar velen aan voorbijgaan.
Dit is allemaal een beetje theoretisch gewauwel. Dat vraagt om een voorbeeld uit de praktijk.
En ‘toevallig’ heb ik er eentje uit eigen ervaring.

Ik liep al een tijdje met het idee om meer te gaan tekenen. Mijn Weekboek-teksten vormden daartoe een goede aanleiding en motivatie. Die konden een illustratie best gebruiken, om de ‘droge’ tekst wat op te fleuren. Maar ik wist niet goed hoe er aan te beginnen, hoe zoiets er moest gaan uitzien. Ik liet het idee dus zachtjes sudderen.

Mijn zoon verveelt zich soms een beetje tijdens het weekend. Daarom besloot ik in de bib op zoek te gaan naar lectuur die hem mogelijks zou kunnen boeien (een heel zware opdracht…). Na eerst enkele natuurwetenschappelijke werken te hebben uitgezocht, begon ik aan het moeilijkste, een leesboek…
Boeken werden uit de rijen gehaald en doorbladerd, achterflappen gelezen.

En dan wordt mijn aandacht gevangen door een mooie ‘rug’ en een nieuwsgierig makende titel ‘De uitvinding van Hugo Cabret’. Het blijkt een overdadig geïllustreerd verhaal te zijn, eigenlijk bijna een beeldverhaal. Het ziet er uit als een uitgetekend scenario voor een film.
En hier komt ‘een kijk waardoor je zaken ziet waar vaak aan wordt voorbijgaan’ op de proppen. Ik had kunnen denken: ‘oei dat is niks voor mijn zoon’ en het boek terugzetten. Het boek past immers niet in het kader waarvoor ik in de bib ben: een boek voor mijn zoon.
Maar in de plaats daarvan, volg ik mijn intuïtie (en waar komt die nu weer vandaan?...) en blader gretig door het verhaal tot mijn blik op die éne tekening blijft plakken (zie afbeelding in 'denkballon').

Het lage pitje, waarop mijn idee al een tijdje stond te sudderen, wordt nu plotseling aangewakkerd tot vurige vlammen. Dit is wat ik zocht. Meteen beginnen allerlei ideeën op te borrelen en in de dampende gedachtewolken ontwaar ik ‘mijn’ toekomstige illustraties!

Dus, serendipiteit: op zoek gaan naar een boek voor je zoon en thuiskomen met de oplossing voor je eigen vraag of probleem. (terwijl de boeken voor zoon hier gewoon… liggen…)

Laat me dit nog even vergelijken met synchroniciteit, gebruik makend van dezelfde situatie.
Ik loop dus met dat verlangen om illustraties te maken. Maar ik vind geen aanknopingspunt. Dan ga ik toevallig voor iets helemaal anders, naar de bib. Dit is natuurlijk dé plaats en dé gelegenheid voor het liefdevolle, behulpzame Universum (ik blijf het zo noemen, maar er zijn andere benamingen mogelijk). Het richt nu als het ware zijn spotlights op de rug van dat éne bijzondere boek. Wim kan niet anders dan dit boek zien, vastgrijpen, doorbladeren… ontdekken.
Wat je nodig hebt - maar niet bewust naar zoekt (en dus heb je een open, on-ingenomen geest) - wordt door het Universum in jouw wereld gebracht, onder jouw aandacht geplaatst.

Twee visies op één merkwaardig feit.
Tenzij ik intuïtie mag begrijpen als ‘een gevoelig zijn voor het Universum’,
dan komen de beide visies weer heel dicht bij elkaar te liggen.
Hoe het ook werkt, het belangrijkste is dat we er gebruik van maken!

Weekboek

hoofdstuk 6

Ik zit hier rustig thuis, met mijn laptop, en toets enkele woorden in.

Het betekent niet veel.

En toch… de woorden die ik hier op mijn beeldscherm zie verschijnen, komen via een simpele klik terecht in een bijzondere 'wereldwijde' wereld: een wereld van gedachten, ideeën, overpeinzingen, laat ik het ‘geestelijke energieën’ noemen.

Deze gedachten maken nu deel uit van een soort ‘gedachtenwolk’. In deze wolk komen ideeën terecht, maar ik kan er ook ideeën van anderen uit halen. Als ik er voor open sta, dan ligt er een schat aan kennis, ervaring, wijsheid binnen denkbereik. Het is een enorm reservoir, gevuld met gedachten die door talloze individuen de wereld ingestuurd zijn.

Op één of andere manier zal de persoon die zich in deze wereld begeeft, anderen beïnvloeden en beïnvloed worden - bewust of onbewust, veel of weinig.

Door al deze denk-verbanden, ontstaat er een onzichtbaar, maar heel reëel, geestelijk web.

Zonder twijfel zijn de contacten in die denkwereld niet altijd even ‘close’, maar toch ontstaat er een soort 'multi-bewustzijns-organisme', waar iedereen, als individu, deel van uitmaakt. Vroeger waren er kleine leefgemeenschappen die hun eigen groepsbewustzijn hadden. Families, stammen, dorpen en later steden, gewesten, provincies, landen: heeft niet elk van deze gemeenschappen een eigen bewustzijn, een eigen mentaliteit? Het voelt toch telkens ‘anders’ aan als je in een andere stad, streek of land komt. En alle individuen die er deel van uit maken, worden er door beïnvloedt en ze beïnvloeden elkaar ook onderling.
Nu we via internet communiceren, breidt de verbindende gedachtenwolk zich steeds verder uit. We zijn van kleine éénheden (die meestal meer beperkend, dan verruimend werkten...) aan het evolueren naar wereldwijde verbonden! (alleen taalverschillen weerhouden ons er in zekere mate van, om te communiceren met de ganse wereld)

En nu heb ik zin om even de idealist te zijn.

Het kennis maken met andere gedachtewerelden gebeurde tot een tijdje geleden, hoofdzakelijk door middel van boeken. Nu maken we via persoonlijke contacten kennis met meningen en overtuigingen van zo veel mensen uit zo veel diverse milieus. Het nauwer betrokken zijn bij die mensen, leidt vaak tot meer begrip voor hun visies. Soms worden gedachten letterlijk gedeeld met elkaar, waardoor de ander ahw een klein stukje van jezelf wordt.
Door het wereldwijde web groeit er een verbindend bewustzijnsweb waar iedereen in deelt én waar iedereen in alle vrijheid zijn eigen stukje individualiteit in uit kan drukken. 
Zou dit geen samenleving kunnen teweeg brengen, waar liefde, vrede en respect hun ware betekenis krijgen?

Ach, dit lijkt weer een héél naïeve wens,... maar wel één waar iedereen, diep in zijn hart, naar verlangt....

En plots lijkt dit onbetekenende getokkel op mijn toetsenbord een minuscuul stapje naar een 'hemelse' mensheid (dit lijkt verdacht veel op grootheidswaanzin, maar toch…). Minuscuul, onzichtbaar, maar misschien is het er toch ééntje.

© wim22