denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 5
(een beetje een héél erg lang stuk, een echt 'hoofd'stuk dus... )

Herkennen jullie dit ?

Zoon volgt les bij een lieve en heel goede piano-lerares. Om verscheidene redenen hadden we regelmatig persoonlijk contact. Vrouwlief belde haar ook enkele keren op. Het is iemand waar we een goed gevoel bij hebben. Vooral P mag haar heel graag en hun gesprekken zijn dan ook niet bepaald van korte duur… Vooral tijdens het najaar van 2008 was er geregeld contact.

De laatste jaren blijven we veel thuis en de uitstapjes en boodschappen gebeuren in de dichte omgeving. Maar tijdens dat zelfde najaar trokken we er toch enkele namiddagen op uit, naar iets verder gelegen plaatsjes.

Een eerste was Brugge (50 km van onze woonplaats). Vrouw loopt graag eens binnen in één bepaald decoratiewinkeltje en dat was dan ook het eerste waar we een kijkje gingen nemen - ik volgde gedwee -… En wie stond daar ook te snuisteren: ‘juffrouw van piano’. Ze had behoefte om er eens ‘uit’ te zijn en koos voor Brugge, want dat was al weer een tijd geleden.
“Wel, wel, wie zien we hier nu, dat is toevallig zeg…”

Het moet, denk ik, twee weken later geweest zijn, toen we er op uit trokken naar Ieper (30 km van ons huis). In twee weken tijd waren de interesses (en ook de volgzaamheid...) nog niet veranderd en dus waren we wederom wat spulletjes aan het bewonderen. Bij het verlaten van de winkel - ik moet het jullie al niet meer vertellen maar doe het toch - bemerkten we het ‘koppie van juffie’…
“Oh, maar kijk nu toch ‘ns, we lopen mekaar weeral tegen het lijf, wat een aardig toeval!”

We zijn weer enkele weken verder. Boodschappentijd in het nabij gelegen winkelcentrum in Kuurne (5 km van onze woonstede). We rijden buiten met ons gevulde winkelkarretje, in de richting van de parkeerplaats. En wie komt daar nu net aan met haar boodschappentas - ’t is te gek voor woorden, maar hier komen ze niettemin - onze piano-lerares!
"Hahaha, hihihi, we mogen niet buiten komen of we zien elkaar, wat een toeval toch!"

Meer dan een jaar later. In het hoofd van ‘gouden lepeltje’ broedt het idee om een berichtje te schrijven over synchroniciteit - een eigenaardige en onverklaarbare reeks toevalligheden.

Toevallig had ik dit woord opgemerkt tijdens het doorbladeren van één van mijn oude boeken. Ik herinnerde me de, hierboven neergeschreven, toevallige reeks ontmoetingen met juf. Dat leek me wel iets om even aandacht aan te besteden.

Eén dag later. Vrouw kwam thuis. Ze vertelde me van de vergadering waar ze ’s namiddags heen moest. Vervolgens zei ze dat ze op de hoek van diezelfde straat - in een filiaal van onze bank waar ze eigenlijk nooit komt – vlug even wat geld en rekeninguittreksels uit de muur haalde. En dan kwam het onvoorstelbare... 
“Je raadt nooit wie ik toevallig gezien heb in de bank...”

Hmm,… dat had je maar gedacht… jullie mogen ook één keer raden…

Synchroniciteit  een eigenaardige en onverklaarbare reeks toevalligheden.
Een zich herhalende merkwaardige samenloop van omstandigheden. Een zinvol toeval.

Wat weten we over synchroniciteit ?

Volgens Carl Jung is synchroniciteit een niet-oorzakelijk verbindend principe dat in het universum werkzaam is. Niet-oorzakelijke gebeurtenissen zijn gebeurtenissen waartussen geen zichtbaar verband bestaat en die elkaar op geen enkele manier kunnen beïnvloeden. Maar voor de betrokken personen kunnen ze belangrijk en zinvol zijn.

Er zijn twee belangrijke kenmerken. Ten eerste is het resultaat van zo’n toeval meestal prettig en het vervult de verlangens of behoeften van de betrokken persoon op dat moment. Ten tweede wordt de mate waarin deze toevalligheid zich voordoet, beïnvloedt door de geestestoestand. Ze gebeuren niet als je het wilt of als je er te veel mee bezig bent. Ze komen meest voor op momenten dat je je laat meedrijven met de stroom, als je in een ontspannen toestand bent.

Hoe komt het nu dat dergelijke gebeurtenissen plaats vinden ?

Ik probeer even de achterliggende werking te schetsen, tenminste zoals ik ze heb begrepen (dat belooft niet veel goeds...). Er zullen ongetwijfeld meerdere theorieën over bestaan, maar dit is de versie die ik (graag) geloof. Misschien ben ik weer te naïef. Allemaal de schuld van dat Kind in mij!

We zijn er ons niet van bewust dat we deel uit maken van een groter ‘levend’ geheel.
Probeer het universum te zien als een levend wezen. Dit organisme brengt de elementen, waar haar bewoners op een bepaald moment (onbewust) naar verlangen, in hun omgeving.
Vergelijk het met ons lichaam dat stoffen aanvoert naar de cellen omdat ze die, wegens een bepaalde toestand, nodig hebben.
Als de cel bewust zou zijn, dan denkt ze wellicht: ‘aha, dat is ook toevallig, dit had ik nu juist nodig’. Maar ze beseft niet dat ze deel uitmaakt van een groter organisme, het lichaam, dat er alles zal aan doen om die cel te bevoorraden. Dat moet, als het lichaam ook zichzelf in stand wil houden.
Daaruit kunnen we afleiden dat, wat wij een reeks toevalligheden noemen, eigenlijk gewoon de werking van het universum is.
Opgelet echter: je moet er gewoon voor open staan, zonder te 'willen' vanuit het ego. Vaak zijn het personen of zaken waarvan je niet beseft dat ze je verder kunnen helpen. Als wij juf piano willen ontmoeten als we ergens in een stad rondlopen, dan zal dat hoogstwaarschijnlijk niet lukken. Daarom zijn het ook 'toevalligheden' hé...
Het universum levert de elementen waar de mens (in dit geval onbewust) behoefte aan heeft.
Prachtig toch?

Dit was het einde van het bericht. 'Was'... want ik voeg er nu nog een stukje aan toe.
Nee, we hebben haar niet nog eens gezien (hihi), 't is iets anders nu.

Al enkele maanden kriebelt het:
"zou ik niet eens beginnen met tekeningen maken, als illustratie bij mijn schrijfsels?"
In mijn gewezen job maakte de intrede van de computer een einde aan de handenarbeid.
Enkel in mijn vrije tijd nam ik nog potlood en penseel ter hand, wat resulteerde in... 'bijna nooit'.

Vandaag staat hier een heel voorzichtige en schuchtere eerste poging.
Dit beeld had ik in mijn hoofd bij het schrijven van voorgaande toevalligheden. Het is niet meer dan een schets, klein (20 x 20 cm), met zwart conté potlood.
Ik ben er niet helemaal tevreden mee, moet nog mijn 'stijl' ontdekken, maar ik moet ergens beginnen. Wanneer en hoeveel er nog zullen volgen? Geen enkel idee van, ik zie wel.
Het is gewoon een manier om wat ideeën op papier te krijgen om dan later, ooit, misschien eens om te zetten in het 'grote werk' (haha).

sh*t, deze moet écht even...

Als ik op 't internet op zoek ben naar één bepaald iets,

dat ik dan (hoe is 't mogelijk) net niet vind,

dan kom ik onderweg, totaal onverwacht, soms heel grappige dingen tegen

(en ook andere, maar daar heb ik het nu niet over).

Wat hierna volgt, vond ik echt schitterend.

De verschillen in religies

sh*t denk je, wat is daar grappig aan...

Wel, lees even verder, het wordt heel snel duidelijk...

't Is wel in het Engels wegens onvertaalbaar!

Taoism: Sh*t happens.

Agnosticism: I don't know if sh*t happens.

Calvinism: Sh*t happens because you don't work hard enough.

Buddhism: If sh*t happens, it really isn't sh*t.

Zen: What is the sound of sh*t happening?

Hinduism: This sh*t happened before.

Mormonism: This sh*t is going to happen again.

Islam: If sh*t happens, it is the will of Allah.

Stoicism: This sh*t is good for me.

Protestantism: Let the sh*t happen to someone else.

Catholicism: Sh*t happens because you deserve it.

Hare Krishna: Sh*t happens, rama rama.

Judaism: Why does this sh*t always happen to US?

Christian Science: Sh*t is in your mind.

Atheism: No sh*t.

Existentialism: What is sh*t, anyway?

Rastafarianism: Let's smoke this sh*t.

Psychic: Erase this sh*t.

Jehovah's witness: Knock knock, sh*t happens.

New Age: You are completely sh*t free here and now.

Jedi Knights: May the sh*t be with you!

sh*t, nu hoop ik dat ik hiermee niemand beledigd heb...

(zeker niet de bedoeling)

Toch nog even

Het is een afgesloten hoofdstuk.

Maar in een reactie, die ik schreef op één van mijn blogbezoeken,

kwamen er plots enkele bijzondere zinnen tevoorschijn.
Ik bewaarde ze en werkte er verder op door.

Voor mezelf wil ik ze graag op mijn weblog plaatsen.

Dus toch nog even... misschien een laatste keer.

*

-
De dagelijkse realiteit wierp zijn schaduw over me...

(waardoor mijn innerlijk oog verduisterd werd)

Ik volgde een weg die nergens heen leidde…

(ik wist het onbewust, maar kon het niet zien)

Ik ging teveel aan mezelf voorbij…

(of had ik mijn Zelf achtergelaten?)

Ik liet me dragen door de routine van mijn stappen...

(maar had niet de moed om er mee te stoppen)

Ik liep met mijn hoofd tegen de muur...
(het lot had hem daar neergezet…)

De klap was hard, ik viel, klauterde moeizaam recht...
 (waar en wanneer liep het fout?)

Nu bewandel ik een andere weg…

(het is beter zo).

Ik heb Het teruggevonden…

(Het is eigenlijk nooit weg geweest)
-

*

En voor jullie deze woorden
(uit 'Verzen van het leven en de dood' van Amos Oz)

Ieder mens is naar zijn beeld geschapen,
ieder is een wereld apart,
ieder mens is werkelijk een wonder!
Ieder heeft een dromend hart!

Binnenshuis

-

-

V-tijd

presenteert primeur: pure parel van poëzie (hihi)

-

-

denk beelden droom gedachten

-

Weekboek

hoofdstuk 4

-

Ik leefde altijd al een beetje teruggetrokken. Dat is nu niet anders. Zeker sinds mijn burnout. Nu mijn zichtbare functie in de buitenwereld zo beperkt is geworden, vraag ik me wel eens af welke ‘rol’ ik nu nog speel. Euh… speelde ik een rol? Ja, eigenlijk wel. Zijn we niet allemaal (soms) een beetje acteurs, die hun rol zo goed mogelijk spelen?

De regisseur van Mijn Leven heeft mij een rol aangeboden. Ik heb het personage 'ingevuld', gecreëerd in het decor waarin ik geplaatst werd. Een rol waar ik helemaal in opging. Ik werd helemaal in beslag genomen door de problemen, de uitdagingen, de verwachtingen, de vreugden en teleurstellingen van mijn rol. Ik conformeerde me aan de eisen van deze rol. Tot ik er slaaf van werd. Slaaf van een rol waarvoor ik zelf gekozen heb, die ik zelf aanvaard heb, slaaf van mijn eigen schepping.

Een rol die heel veeleisend werd. Bovendien bleek mijn personage steeds minder te passen in de gewijzigde visie van het stuk. Ik kon mij niet langer identificeren met mijn rol. Ik had er geen innerlijke band meer mee. Ik was mijn personage, nu speelde ik hem. Meer en meer voelde ik hem uitdoven tot op een dag het licht uit ging, een complete black-out op de scène, als het ware. Over en uit.

Veel van het decor en de figuranten zijn nu verdwenen.
Maar ik heb het gevoel dat, nu ik die rol heb moeten loslaten, ik dichter bij mezelf sta dan ooit.
Een goed gevoel, maar daarom is het er nog niet gemakkelijker op geworden. Nu moet ik mezelf opnieuw uitvinden. En dat is soms confronterend. Wie is de échte ik? Een hele tijd stelde ik alles omtrent mezelf in vraag. Rol en realiteit zijn sterk met elkaar verweven geweest.
Soms zouden anderen mij misschien liever in mijn oude glansrol terugzien. Was de mooie illusie beter dan de werkelijkheid?

Iedereen moet zijn eigen weg durven en mogen bewandelen. Het geestelijke pad moet iedereen alléén afleggen, het is dat van de eigen ontwikkeling. Geen kwestie van egoïsme, gewoon het volgen van het eigen hart en de ingevingen van de ziel.
Maar toch moet ook rekening gehouden worden met de mensen waarmee ik leef, die mij vergezellen op het materiële pad - soms een moeilijke evenwichtsoefening.

Het volledig negeren van je eigen weg kan falikant aflopen. Ooit heb ik iemand ontmoet, een héél introvert persoon, die gedwongen werd de zaak van zijn vader over te nemen, een job die gebaseerd was op sociale contacten. Een pad dat hij onmogelijk kon gaan, een pad dat doodliep in een zelf gekozen einde.

Tijdens het lezen van 'de Alchemist' (waarin ik zovele van mijn visies verwoord zag), merkte ik déze zin op, die ik wel passend vond om dit (gewichtige) hoofdstukje af te sluiten: 'Het leven wil dat jij je eigen legende leeft.'

Volgende keer probeer ik het wat luchtiger te houden, anders draait dit weekboek nog uit op een psychologisch drama :-)

Zonder woorden

(woorden zeggen niet alles...)

-

Woorden

-4-

-

-