Weekboek

hoofdstuk 10

Mijn gedachten stuurde me onlangs deze reactie:
‘Je gebruikt ook het woord "maar" in bepaalde zinnen.
Voor mij brengt het woord "maar" vaak ongeloof mee.
B.v.: ik vind jou lief, maar enz...
Zou jij daar eens over willen schrijven?’

Ja hoor, zo heb ik weer een onderwerp voor dit Weekboek. (hahaha)
Zo’n vragen zijn steeds welkom, geen ‘vragen’ uit nieuwsgierigheid, maar (!) vragen die eigenlijk ‘géven’, omdat ze mezelf iets bijbrengen.

Waarom brengt het woord ‘maar’ soms ongeloof mee…

Maar verondersteld dat er een andere kant is aan wat er bedoeld wordt: een schaduwzijde of een zonnige kant. Het ‘Ja, maar…’, gevoel.
‘Hij heeft alles wat hij zich kan wensen, maar toch is hij niet gelukkig’.
‘Dit was een moeilijke tijd voor hem, maar het bracht hem een nieuwe uitdaging.’

Soms wordt maar gebruikt om harde (persoonlijke) waarheden te zeggen en deze via dat woordje wat te verzachten. Of om het jezelf gemakkelijker te maken om die dingen gezegd te krijgen.
‘Ik vind je een heel bijzonder mens, maar nu ben je toch helemaal verkeerd bezig’.

Maar houdt ook in dat niets perfect is.
‘Mijn tuin is prachtig, maar er is heel veel werk aan en ik heb er geen tijd voor’.
‘Ik heb een fantastische baan, maar ik heb onvoldoende tijd voor mijn gezin’.

(wegens tijdsgebrek, deze week een heel schetsmatig schetsje...)

 -

Maar: dit woord komt voort uit de wereld waarin ik leef, een wereld van tegenstellingen.

Alles in de aardse realiteit, heeft een tegengestelde. Dag – nacht; groot – klein; liefde – haat; rijkdom – armoede; licht – duisternis; eenvoudig – complex; hoop – wanhoop; enz.
Met deze tegenstellingen moet ik leren leven, uit deze tegenstellingen trek ik lessen, via deze tegenstellingen ontwikkel ik. Ik probeer dit feit te aanvaarden en steeds naar beide zijden te kijken, wit en zwart. Wit en zwart maken trouwens deel uit van één geheel. Tegenstellingen komen steeds in paren. Paren zijn twee delen van éénzelfde geheel.

We leven in een yin en yang wereld. Toch niets is helemaal het ene of het andere. Misschien krijgen we af en toe de indruk dat iets definitief zwart of wit is, maar (!) dit is slechts een tijdelijke toestand. Want in het zwart ligt het witte te wachten en in het wit ontstaat reeds een puntje zwart. Hier komt 'maar' weer op de proppen:
'Mijn situatie was totaal hopeloos, maar onverwacht kwam er een nieuwe kans op geluk.'
'Ik hou van haar, maar af en toe maakt ze me boos.'

Het woord ‘maar’: eigenlijk zegt het NIKS, maar (!) eigenlijk zegt het ALLES over de wereld van dagelijkse ervaringen. Het is er onverbreekbaar mee verbonden.

Waarom brengt het woord ‘maar’ soms ongeloof mee…
omdat het verwijst naar tegenstellingen, contradicties, twijfel, onzekerheid.
Maar het brengt evengoed geloof mee... (ja, zo is maar - dank aan Walter voor de opmerking)

Ben ik tevreden over dit stukje? Ja, maar…
er is nog een andere betekenis voor 'maar' als het gebruikt wordt als bijwoord, in plaats van als voegwoord.
'Dit is maar een onvolledig stukje over het woord 'maar'.'
'Dit logje blijft maar doorgaan.'

maar hier stop ik er toch mee :-)

ontwaakt

Zeven facts, zeven tekeningen

 fact 5

Geloven. Religies. De betekenis van het leven. Vanaf mijn adolescentie ben ik er steeds mee bezig geweest. Onderzoekend, afbrekend, vragend, verwonderd, begrijpend, opbouwend…
Geloven omdat het zo hoorde; geloven in vraag stellen; filosofie; atheïsme; twijfel; menselijke geest; parapsychologie; spiritualiteit; wereldreligies; Oosterse wijsheid; diverse leren; theosofie; esoterie; Taoïsme;… ik maakte er kennis mee, soms oppervlakkig, soms heel intens.
Dit alles inspireerde me tot tekeningen/schilderijen die spiritueel van aard waren. Tussen mijn 29ste en 33ste jaar was ik heel 'produktief'. Om mijn gedachten vorm te geven waren alle materialen welkom: ik schilderde op kurk met olieverf, kaarsroet, zand,… gebruikte glas, hout, papier…

Hieronder een ‘braaf’ spiritueel landschap en een ‘gewaagd’ symbolisch experiment… ze zijn wat ze zijn: tekenen van een levensfase. Een nieuwe schilderperiode zal ongetwijfeld gepaard gaan met een nieuwe manier van uiten. (Op schildergebied ben ik de onregelmatigheid zelve :-))

Binnenshuis

-

-

Vandaag een heel on-wimmiaans logje over shoppen...
-
K in Kortrijk

Het winkelcentrum‘K in Kortrijk' (op 5 km van waar mij pc staat)

is gebouwd in het hart van de binnenstad en opende op 11 maart.

Het omvat onder meer 35.000 vierkante meter winkelruimte en veertig appartementen.

Wij gingen vandaag eens rondneuzen...

V-tijd

uitgepuzzeld... uitgeput... (nog 5 te gaan, pffff)

Weekboek

hoofdstuk 9

In haar reactie op mijn voorlaatste ‘zelfportret’ (met Walt Disney en Mickey Mouse), vroeg Novie me naar mijn ware 'roeping' ... Tja, dat is nog eens een vraag, niet?

Ik had wel enigszins een idee van het antwoord, maar ik had er nog nooit aan gedacht om dit eens deftig uit te schrijven. Hoog tijd om er nu werk van te maken en ondertussen vormt dit een prachtig thema voor mijn Weekboek!
Alweer een bewijs hoe inspirerend en motiverend ‘bloggen’ kan werken (vragen zijn dus steeds welkom!).

In een (nog niet helemaal doordacht) antwoord omschreef ik het zo:
'het scheppen van harmonie en evenwicht, op alle vlakken (in mezelf, met anderen, in mijn omgeving, in mijn werk, in het tekenen, fotograferen, schilderen, schrijven, enz). Een voortdurend zoeken en streven naar...'

Dit is inderdaad een belangrijk gegeven: ik heb een probleem met tegenstellingen, conflicten, onevenwichtigheden, disharmonie, onrust… rondom mij. Daarom sta ik nooit aan de éne of aan de andere kant van de tegenstelling. Steeds zoek ik het midden op, beschouw beide delen van het conflict (ook wanneer ik zelf er één van ben) en probeer (!) ze in evenwicht te brengen.
Ik kamp ook met de tegenstellingen binnenin mezelf. Soms voelt het alsof ik in twee werelden leef. De éne wereld bestaat uit de kneedbare, geestelijke realiteit, die zich uitstrekt tot hemelse hoogten en waar mijn Zelf woont; de andere wereld is de uiterlijke wereld van stoffelijke vormen en vaststaande feiten waarin mijn lichaam en persoonlijkheid ervaringen ondergaan. Het is een dagelijkse strijd (of positiever: arbeid) om het punt van evenwicht tussen beiden te vinden of te behouden of om er de éénheid van in te zien.

Dit behoort tot mijn roeping (wat een zwaar beladen woord is dit toch). Maar er is méér en het heeft eigenlijk allemaal te maken met één overheersend streven:
het proberen te doorgronden van de essentie van het leven. Ik heb, al sinds mijn jeugd, een enorme drang tot begrijpen, tot inzicht.
Het beantwoorden van deze roeping, is niet meer en niet minder dan het pad gaan, dat mijn Zelf voor mij uitgetekend heeft, en proberen om deze opdracht tot een goed einde te brengen. Als ik luister naar mijn Zelf, ben of word wie ik écht ben, dan volg ik mijn roeping.
En elke roeping van elk mens is even belangrijk. Wandelend, strompelend, lopend op die weg, luister ik naar de innerlijke Roeper die mij aanwijzingen toefluistert en die, als ik ze niet hoor (of niet wil horen…), overgaat tot roepen, zonodig schreeuwen!

Het wordt me nu plots weer duidelijk waarom ik enkele jaren geleden ‘vastliep’ (daar ga ik weer…). De situatie was als volgt: bijna 50 jaar – een heel veeleisende job, dagelijks té veel uren onder té veel tijdsdruk - afgemat thuiskomen, de weinige resterende energie schenken aan mijn vrouw en vooral mijn zoon - voor de TV hangen – Weekend: klussen en shoppen. Dit kan voor iemand anders perfect zijn (een roeping), maar niet voor mij. Er hing een dichte mist over mijn pad van ont-wikkeling en ik kwam nauwelijks een stap verder. Ik durfde ook niet te stoppen of te kiezen voor een andere weg. Ik hoorde mijn Roeper niet meer. Uiteindelijk kwam de instorting.
Toch moest dit zo gaan. Daarom voel ik geen verbittering of spijt. Integendeel. Hoeveel ik ook met het geestelijke bezig was (tot m'n 33ste), toch kwam ik op een punt waarop ik voelde dat ik een grens bereikt had. Na die periode kwamen de meer wereldse aangelegenheden... ik huwde, kreeg een zoon, bouwde mijn beroepsleven uit, bouwde een huis met tuin. Al deze ervaringen maakten me sterker, evenwichtiger, zelfzekerder (ook zekerder van mijn Zelf).
Vanuit deze basis, probeer ik nu behoedzaam verder te gaan, volg het zachte roepen.

Tussen het schrijven van dit stuk door, werd mijn aandacht getrokken (op internet) door iets wat ik ergens ‘in een klein laatje’ opgeborgen had: numerologie. Bij de beschrijving van mijn nummer vond ik nu, op dit ogenblik, zoveel herkenning dat ik ze hier graag zou vermelden. Ook omdat ze aansluit bij dit ‘roeping’-thema. Maar ik zal het bij slechts enkele fragmenten houden, wegens nogal persoonlijk (en vanwege het gevaar verwaand over te komen, hihihi).

       'Dit getal duidt op bewuste geestelijke dienstbaarheid. Het is liefde in de goddelijke zin van het woord. Absolute verdraagzaamheid, geduld en begrip, het in praktijk brengen van universele wetten van harmonie, de onthechting van het materiële…'
       'Degenen op het 33 levenspad wijden zich aan problemen met perfectionisme, emotionele expressie, en gebrek aan zelfvertrouwen. Ze proberen om hun inspirerende visie op de mogelijkheden van het leven naar voren te brengen.'
       'Met zijn grote idealen en scherpe sensitiviteit, wordt hij vaak ontmoedigd door de problemen en onvolkomenheden in de wereld. Maar hij onderdrukt zijn teleurstelling en zelfs zijn woede wanneer hij, omdat hij zulke hoge normen heeft, probeert 'het goede te doen'.
       'Zijn leven fleurt enorm op wanneer hij begrijpt dat zijn ideeën, zijn hoop en zijn grote idealen er zijn om hem te inspireren, en niet om de wereld aan af te meten. Hij moet begrijpen dat er in de stoffelijke wereld geen perfecte persoon, prestatie of product bestaat; tevens moet hij de inherente perfectie van de aardse wereld begrijpen en daar uiting aan geven.'

Door die vraag van Novie heb ik weer een stukje van mezelf bloot gegeven. Moet ik dit hier wel doen? Misschien niet, maar ik vertrouw op die inherente goedheid van mijn lieve lezers…:-) (beminnelijke glimlach)
-

Mijn Weekboek hoofdstukje is nog niet klaar, dat is voor morgen.
Daarom vandaag:
  denk beelden droom gedachten
 

-

(voor alle duidelijkheid: dit is de achterdeur van de garage waar onze katjes vrij in en uit kunnen...)

Zeven facts, zeven tekeningen

Het vierde deel van mijn Award-opdracht

 Fact 4  

24 jaar. Na mijn vier Gentse studiejaren, volgde de toen nog verplichte legerdienst.
Wegens morele gewetensbezwaren heb ik die omgezet in een twintig maanden durende burgerdienst.

In die periode schilderde ik dit doek, naar een dia die ik in Siena genomen had, toen ik er met zus op reis was. Een onderwerp uit de zichtbare werkelijkheid. Later zou de behoefte om de realiteit te copiëren grotendeels verdwijnen.

Schilderen met olieverf op doek deed ik, en doe ik nog steeds, weinig. Ik heb het ook nooit aangeleerd, bezit geen vakkundige techniek (alhoewel dit geen ‘must’ is, het helpt toch).

Dit is dan ook een eerder ‘zeldzaam’ stuk (haha).