Water

-

V-tijd

denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 8

Een mens heeft een persoonlijkheid: karakter, overtuigingen, gevoelens, eigenaardigheden.
Maar waarom houden we zo krampachtig vast aan die persoonlijkheid?

Mijn gevoel van identiteit haal ik uit de wisselwerking met de uiterlijke wereld. Het is moeilijk om het ‘innerlijke’ te begrijpen of te omschrijven. Daarom maak ik een voorstelling van mezelf, aan de hand van mijn effect op de uiterlijke wereld. De wereld die ik rondom me schep, werkt als een spiegel waarin ik me herken. Het beeld dat ik zie is het ‘ik’. Als er gevraagd wordt om me voor te stellen dan ga ik dingen zeggen als: ik ben 50 jaar, ik ben gehuwd, ik heb een zoon, ik heb een huis, mijn hobby’s zijn…, ik ben lid van…, mijn job was…

Ik ga op zoek naar bevestiging en waardering via het werk dat ik doe (en het bloggen, hihi). Ik omring me met allerhande bezittingen waartussen we ik me goed voel en die mezelf en de anderen tonen: 'kijk, zo ben ik'. Ik probeer bij een groep te horen, vrienden te maken, want dan voel ik me veilig en aanvaard. Ik vorm overtuigingen en houd daar aan vast om mijn gevoel van identiteit niet kwijt te raken. Daarom probeer ik mijn persoonlijkheid (of ego) ten alle tijde in stand te houden. Veel handelingen, gevoelens en gedachten dienen ter verdediging van dit ‘ik’-gevoel.

Als ‘iets’ al mijn aandacht heeft, dan ga ik daar zo in op, dat ik al de rest (een beetje) vergeet. Dan ben ik er echt ‘vol’ van. Zoals dit Weekboek. Wat ik schrijf kan dan ‘heftig’ overkomen. Als ik oudere teksten nog eens lees, dan denk ik: ‘Wim jongen, je was hier weer flink op dreef…’  Niet verwonderlijk dat dit soms (eerlijke) felle reacties uitlokt. En voor ik er erg in heb, manifesteert mijn ego zich via verdedigingsmechanismen: ‘Nee, helemaal niet!’ of ‘Ja, maar…’.

Mijn ego ervaart wat een gedachte, een emotie, een handeling kan veroorzaakt. Ik beoordeel de gevolgen, denk na, maak aanpassingen. Zo evolueert mijn bewustzijn, stap voor stap, via het ego. Het ego is het middel, de drijfveer tot evolutie.

Maar dan geef ik mijn ego een schop onder zijn… . Ik probeer mijn aandacht te verplaatsen naar de hoofden van de lezers. Bekijk mezelf van daaruit. Dat werkt relativerend. Dat schept begrip voor de ander, zonder die daarom gelijk te geven. Met een innerlijke glimlach, lach ik liefdevol met mijn ego. De verdedigingsmechanismen vallen stil, mijn ego trekt zich stilletjes terug. En het vreemde is, dat deze overgave goed aanvoelt. De verdedigingsmuur is verdwenen. Het licht kan weer volop naar binnen en ook naar buiten, de Verbinding is hersteld.

Het loslaten van het ego betekent dat ik niet meer meegesleurd word door wat het ego ervaart. Dan beschouw ik het ego van op een afstand, als intens meelevende toeschouwer. Mijn ego is er nog steeds, maar het heeft niet langer behoefte aan bevestiging. Dit streven wordt vervangen door een innerlijke rust en een gevoel van innerlijke zekerheid. Dat komt omdat ik me richt naar mijn diepere Zelf. De aandacht is naar binnen gericht in plaats van naar buiten. Niettegenstaande het ‘naar binnen gericht zijn’ ervaar ik liefde voor elk schepsel en ieder mens, leef ik met het bewustzijn dat iedereen in essentie gelijk is.

Ik ben dus niet mijn ‘ik’, maar Dat wat in mijn ‘ik’ bewust is. (pffff, ingewikkeld allemaal)
Jammer dat ik ook telkens weer die verbinding kwijtraak bij het opduiken van problemen die mijn ego aanvallen. Dan moet ik weer werken om die innerlijke rust te herstellen.

De woorden van steun en bewondering, de aandacht, de bevestiging of kritiek… werken motiverend voor mijn persoonlijkheid. Door deze motivatie haal ik het beste uit mezelf. Daardoor ontwikkel ik en ga ik verder op mijn pad, met mijn eigen mogelijkheden en op mijn eigen tempo, tot ik ‘verlicht’ ben en een volmaakte uitdrukking word van het Leven, van Alles Dat Is… en mijn ego kan loslaten zonder er afstand van te doen. (In één leven lukt dat niet,... maar dat is een onderwerp voor een andere keer). Het gaat erom mijn innerlijke hogere Zelf op een heel persoonlijke manier tot uiting te brengen in de uiterlijke wereld.

Mijn ego is al bang voor jullie reacties :-)

© wim22

Zoeken naar...

Samengesteld uit gedeeltes van twee verschillende, oude 'experimenten'.

Een korte update, vanwege de reacties:

momenteel gaat het er rondom ons huis nogal luidruchtig en chaotisch aan toe,

vandaar het zoeken  naar de stilte, maar dan eerder binnenin. 

Zeven facts, zeven tekeningen

Het vervolg van mijn Award-verplichtingen

 Fact 3

19 jaar. Eerste jaar opleiding 'grafisch ontwerper', Sint-Lucas, Gent.
Door één van de leraren werd voorgesteld om een eigen gemaakte aquareldoos te maken, waardoor iedereen zelf zijn gewenste kleuren kon kiezen, aanvullen of vervangen. Dat deed ik dus ook (ik was een brave, volgzame leerling).
Eén van de wekelijkse aquarelopdrachten bestond er dan ook in om deze 'kleurdoos' kunstig op papier te vereeuwigen. En ze bestaat inderdaad nog steeds... op papier.
Vrouwlief (?) heeft het echte doosje tijdens het verhuizen eens 'per ongeluk' bij het huisvuil gezet. Grrrrr.

Binnenshuis

Lang geleden. Student. Weekend. Een nieuwe opdracht. Kasten leeghalen.

Stilleven samenstellen. Lijntekening maken. Penseel nat maken. Kleuren mengen.

Spanning. De eerste kleurtoets op het wit. De uren vliegen. Weekend voorbij. Aquarel af.

V-tijd

-

De rest van het kattenalfabet vind je hier

denk beelden droom gedachten

Weekboek

hoofdstuk 7

Serendipiteit, na synchroniciteit, nog een bijzonder woord met een bijzondere inhoud.
(Dank je Marius, om mij er attent op te maken).

Een van de mooiste omschrijvingen van serendipiteit is: 'Het zoeken naar een naald in een hooiberg en er uit rollen met een mooie boerenmeid.' (Pek van Andel).
Maar het kan ook zijn dat je de hooiberg induikt met een boerenmeid en er uitkomt met die naald waar je al zolang naar zocht.

Het is het open staan voor opportuniteiten, opmerkzaam zijn voor kansen die zich aanbieden. Serendipiteit veronderstelt een ongebonden, dwarse, afwijkende, ‘foute’ kijk op de dingen. Een kijk waardoor je zaken ziet waar velen aan voorbijgaan.
Dit is allemaal een beetje theoretisch gewauwel. Dat vraagt om een voorbeeld uit de praktijk.
En ‘toevallig’ heb ik er eentje uit eigen ervaring.

Ik liep al een tijdje met het idee om meer te gaan tekenen. Mijn Weekboek-teksten vormden daartoe een goede aanleiding en motivatie. Die konden een illustratie best gebruiken, om de ‘droge’ tekst wat op te fleuren. Maar ik wist niet goed hoe er aan te beginnen, hoe zoiets er moest gaan uitzien. Ik liet het idee dus zachtjes sudderen.

Mijn zoon verveelt zich soms een beetje tijdens het weekend. Daarom besloot ik in de bib op zoek te gaan naar lectuur die hem mogelijks zou kunnen boeien (een heel zware opdracht…). Na eerst enkele natuurwetenschappelijke werken te hebben uitgezocht, begon ik aan het moeilijkste, een leesboek…
Boeken werden uit de rijen gehaald en doorbladerd, achterflappen gelezen.

En dan wordt mijn aandacht gevangen door een mooie ‘rug’ en een nieuwsgierig makende titel ‘De uitvinding van Hugo Cabret’. Het blijkt een overdadig geïllustreerd verhaal te zijn, eigenlijk bijna een beeldverhaal. Het ziet er uit als een uitgetekend scenario voor een film.
En hier komt ‘een kijk waardoor je zaken ziet waar vaak aan wordt voorbijgaan’ op de proppen. Ik had kunnen denken: ‘oei dat is niks voor mijn zoon’ en het boek terugzetten. Het boek past immers niet in het kader waarvoor ik in de bib ben: een boek voor mijn zoon.
Maar in de plaats daarvan, volg ik mijn intuïtie (en waar komt die nu weer vandaan?...) en blader gretig door het verhaal tot mijn blik op die éne tekening blijft plakken (zie afbeelding in 'denkballon').

Het lage pitje, waarop mijn idee al een tijdje stond te sudderen, wordt nu plotseling aangewakkerd tot vurige vlammen. Dit is wat ik zocht. Meteen beginnen allerlei ideeën op te borrelen en in de dampende gedachtewolken ontwaar ik ‘mijn’ toekomstige illustraties!

Dus, serendipiteit: op zoek gaan naar een boek voor je zoon en thuiskomen met de oplossing voor je eigen vraag of probleem. (terwijl de boeken voor zoon hier gewoon… liggen…)

Laat me dit nog even vergelijken met synchroniciteit, gebruik makend van dezelfde situatie.
Ik loop dus met dat verlangen om illustraties te maken. Maar ik vind geen aanknopingspunt. Dan ga ik toevallig voor iets helemaal anders, naar de bib. Dit is natuurlijk dé plaats en dé gelegenheid voor het liefdevolle, behulpzame Universum (ik blijf het zo noemen, maar er zijn andere benamingen mogelijk). Het richt nu als het ware zijn spotlights op de rug van dat éne bijzondere boek. Wim kan niet anders dan dit boek zien, vastgrijpen, doorbladeren… ontdekken.
Wat je nodig hebt - maar niet bewust naar zoekt (en dus heb je een open, on-ingenomen geest) - wordt door het Universum in jouw wereld gebracht, onder jouw aandacht geplaatst.

Twee visies op één merkwaardig feit.
Tenzij ik intuïtie mag begrijpen als ‘een gevoelig zijn voor het Universum’,
dan komen de beide visies weer heel dicht bij elkaar te liggen.
Hoe het ook werkt, het belangrijkste is dat we er gebruik van maken!