Dag-dromer-dag

-

Vroeger had ik ze ook al.

Nu heb ik ze nog vaker:

dagen dat ik er niet hélemaal ben.

-
Men noemde mij vaak

een verstrooide professor, een dromer.

Sinds mijn 'keerpunt' valt het concentreren
op de dagelijkse realiteit me nog zwaarder.

Dan zit ik met mijn hoofd in de wolken.

Lichamelijk ben ik er wel,
maar mijn geest is er niet helemaal bij.
Zo is het moeilijk functioneren in de gewone wereld.

Ik ben verstrooid, niet aandachtig,

sta niet met beide voeten op de grond.

-

Niettegenstaande ik veel hou van
onze wonderbaarlijke aarde, van het Leven zelf,
is het misschien ook een beetje wegvluchten,

een vlucht uit deze - voor mij - té harde, materiële

en vaak on-menselijke maatschappij.

-

Over de grens

-

Drie jaren geleden.

Een donderslag bij heldere hemel.

Onverwacht.

Ik had het niet zien aankomen.

En toch.

Achteraf gezien kon het niet anders.

Het moest gebeuren.

Misschien was het goed dat het gebeurde.
-

Ik heb altijd mijn best gedaan.
Ik ben gehoorzaam geweest.
Ik heb gestudeerd, een opleiding gevolgd.
Ik heb me gedragen zoals het hoort.
Ik heb gewerkt, dag en nacht.
Ik heb gedaan wat van mij verwacht werd.
Ik heb verantwoordelijkheid genomen.
Ik heb voldaan aan de eisen van de maatschappij.
-
Tot die eisen te groot werden.
Tot er té veel verwacht werd.
Tot mijn grens bereikt was.
Tot ik al té veel over de grens geweest was.
Tot de jaren begonnen doorwegen.
Tot de energie op was.
Tot het respect verdween.
Tot gezegd werd dat ik niet meer voldeed.
-
En toen was er de crash.
En de burnout, de depressie.
En dan was er de ontgoocheling.
En het gevoel mislukt te zijn.
En daarna de apathie.
En 'het kan me niet meer schelen'.
En de afkeer van de maatschappij.
En de haat tegen het systeem.
-
Nu sta ik een beetje naast de maatschappij.
Nu ben ik fysisch en psychisch zwakker.
Maar nu is er tijd om te beschouwen.
Nu is er tijd om weer op te bouwen.
Nu is het de tijd voor verandering.
Nu kan ik, moet ik mezelf zijn.
Nu kan ik weer schoonheid zien.
Nu kan ik, wil ik weer genieten.
-