Boekenwijsheid 

-

...Gepeins...

-

Stap voor stap

-

_3_

-

Soms zegt een beeld meer dan woorden. Maar soms is het niet mogelijk om met foto’s weer te geven wat er aan indrukken op me af komt. Zo was het ook weer tijdens de ‘Moense Gordel’, een schitterende, afwisselende wandeling. De hele tocht voerde doorheen stil natuurgebied, weinig belopen bossen, uitgestrekte velden en weiden met daarbovenop prachtige panorama’s. Allemaal heel uitnodigend om op de foto te zetten. Dat heb ik ook veelvuldig gedaan.
Ik was dan ook ontgoocheld toe ik thuis mijn ‘buit’ bekeek op het pc-scherm. Deze kiekjes waren heel wat minder overweldigend dan mijn gevoelens en indrukken van onderweg. Het blijft moeilijk om het gevoel van een ervaring vast te leggen, binnen het kader van een foto.
Op de foto’s zie ik het volledige weidse panorama niet en ook niet het grootse uitspansel boven de horizon; ik voel de sfeer niet en ook de wind niet die mijn huid streelt; ik hoor de stilte niet en ook de vogels niet; ik ruik de vochtige aarde niet en ook de lente niet die in de lucht hangt.
Ik heb het even geprobeerd met woorden. Algauw werden het langdradige beschrijvingen, zwaarwichtig en nog steeds ontoereikend.
Met onderstaande panorama-montage als illustratie, krijgen jullie misschien toch een klein beetje een idee…
-

-

Ik lijd voor het ogenblik aan 'examenkoorts'...

Dit weekend stond mijn hersenactiviteit ten dienste van de Franse en Engelse taal;

Talen zijn Grote Zoons 'risico-vakken'...

Als gevolg daarvan: geen tijd om te wandelen, geen zin in blogrondes.

Morgen of overmorgen probeer ik mijn achterstand in te halen. Groetjes :-) 

Dolce Vita

zoete zomerherinneringen

-

V-tijd

-

Denk beelden droom gedachten

  Boekenwijsheid 
-

-

...Gepeins...

-

Stap voor stap

-

_2_

-

Tijdens één van mijn wandelingen was ik heel gefixeerd op een bepaald thema waar ik één of meer foto-logjes wil aan wijden. Als ik in de verte een interessant silhouet tegen de lucht zag opdoemen, werd mijn blik er onweerstaanbaar door aangetrokken. Zelfs in die mate dat ik een beetje blind werd voor de weg die ik ging… en dan mist een mens wel eens de ’richtingaanwijzers’ op zijn pad. Ik had mijn doel bereikt, ik bezat de gewenste foto... maar toen ik, heel voldaan, verdergaan wou gaan, zag ik het pad niet meer. Plots was ik het spoor bijster. Toen ik achterom keek, zag ik in de verte een man zwaaien en wijzen. Gelukkig is er op zo’n moment iemand die je terug attent maakt op het juiste pad. En zo kan een mens ook tijdens het wandelen een levensles leren: zich af en toe eens laten leiden door een onweerstaanbare impuls, dat kan, maar blijf bewust van het grote Levenspad dat gevolgd moet worden, zodat je er uiteindelijk naar terugkunt en niet verloren loopt.
-

-
P.S. Bij het herlezen van dit stukje kreeg ik de indruk dat ik een beetje teveel ‘Paulo Coelho’ gelezen heb...;-)

Dolce Vita

zoete zomerherinneringen