> Kattengespin

15 april 2009: ze heeft wat op zich laten wachten, maar deze ochtend heeft onze poes Marie haar gezinnetje aangevuld met vier stuks.

In alle stilte, in een doos op het zoldertje van onze garage, is ze op haar ééntje bevallen van vier katjes. Allen zijn zwart met hier en daar een toetsje wit.

"Stilletjes lig ik te wachten hier,

dicht tegen mij aan liggen ze, alle vier.

Al ben ik maar een simpel dier,

toch ben ik vandaag heel fier!"

Wat vooral opvalt is dat ze verdacht veel gelijken op Figaro, haar (nog niet gecastreerde) tien maanden oude zoon uit een vorig nestje. Hij vertoonde buitengewone interesse en hielp zelfs met schoonlikken van de kleintjes. Of hij de vader is, zullen we nooit zeker weten, maar het zal altijd een sterk vermoeden blijven...

Van zodra het kan zal Marie nu gesteriliseerd worden. Twee nestjes volstaan. Het tweede was eigenlijk al een 'ongelukje', eigenlijk ook wel een beetje nalatigheid onzentwege. Niettemin zullen ze door ons gekoesterd worden.

...

Rupert Hine

(Londen, 1948) is een Britse muzikant en producer. Ik ontdekte hem via zijn LP Waving not Drowning (1982). Deze kocht ik na op de radio het nummer ‘The Set Up‘ gehoord te hebben én omdat de cover mij aansprak. In die tijd durfde ik nog wel eens een intuïtieve aankoop te doen. Die LP werd voor mij een grote ontdekking en al gauw ging ik op zoek naar meer werk van de man.

Rupert Hine is eigenlijk in de eerste plaats producer van onder andere albums van Kevin Ayers, Tina Turner, Howard Jones, Saga, The Fixx, Bob Geldof, Thompson Twins, Stevie Nicks, Chris de Burgh, Suzanne Vega, Rush. Hij heeft in totaal meer dan 100 albums geproduceerd.

Zelf nam hij 11 albums op, waaronder Immunity, Waving Not Drowning en Wildest Wish to Fly die als zijn beste werken beschouwd worden. De stijl kun je omschrijven als experimentele synthpop. Ik hou heel veel van de wat rustige, zweverige en beklijvende nummers zoals ‘Firefly in the night’, ‘The wildest wish to fly’, ‘The Outsider’ en ‘Dark window’: songs die in mijn geheugen gebrand staan en de sfeer van toen weer tot leven brengen.

Beluister de clip in de rechterkolom hiernaast eens.
...

Het is de lente

Opflakkerend zonlicht laat sluimerende kleuren ontwaken,
verwarmende stralen schilderen een gouden gloed.

Een opwellend wonder doet pril groen ontluiken,
stuwend sap laat het groeien met grote spoed.

Opbeurend blauw verdringt grauwe tinten
heldere hemel doet goed aan het gemoed.

Een opgetogen getjilp verbreekt de stille morgen,
verwoede verleiding verwekt jong gebroed.

Opmonterend gemijmer verblijdt mijn gedachten,
beginnend besef vervult mij met goede moed.

Een ophemelend gedicht borrelt op uit mijn diepste wezen,
het is de lente die het allemaal doet.

...

Chinese films

komen in Vlaanderen zelden in de belangstelling. China is nog steeds een land waar we voor het merendeel negatieve berichten over te horen krijgen. Toch heeft de Chinese beschaving heel veel te bieden en bezit ze eeuwenoude waarden.

Veel Chinese films zijn een lust voor het oog. Eén daarvan is beslist ‘House of Flying Daggers’ van Zhang Yimou uit 2004.

Het is een film uit
het martial arts-genre, dus met veel door de lucht klievende zwaarden en zoevende pijlen. Het is niet de bedoeling om hier het (toch boeiende) verhaal uit de doeken te doen, maar om even oog te hebben voor de overdonderende show van beweging en kleur. Natuurlijk is dit een film vol actie, maar die is er vooral om er een visueel feest van te maken: prachtige kleuren, sterke beeldcomposities en kunstig in beeld gebrachte gevechtsscènes. Ongelooflijk esthetisch meesterschap zoals (vooral) Chinezen dat kunnen. Dit is een film die mijn drang naar ‘mooie plaatjes’ ten volle bevredigd en die dan ook een plaatsje in mijn top 100 veroverd heeft.

Mijn lievelingsscène is deze die zich afspeelt in het bamboebos!

Ook het finale gevecht in de sneeuw is van zelden geziene schoonheid.

Een verhaal dat door de prachtige beeldvorming boven de middelmaat uitstijgt (...weeral rijstpap - chinese deze keer - met een massief gouden lepeltje).

Hier moet je het doen met enkele foto's maar mocht je de inspanning doen deze film te bekijken, dan kan ik je verzekeren dat je ogen te kort zult komen.

...

Mijn vriend Mickey

Mickey Mouse is een welgekomen gast in ons huis. Vele ruimtes worden opgefleurd door zijn aanwezigheid. Deze tekenfilmheld is op één of andere manier (of om één of andere reden) steeds weer in mijn leven opgedoken. De eerste kennismaking zal ongetwijfeld plaatsgevonden hebben via het zwart-wit TV-scherm van mijn ouders.
Toen ik een jaar of 8 was, kreeg ik Disney’s Groot Woordenboek. Blijkbaar intrigeerden deze illustraties mij zodanig, dat ik als bezeten alle modellen uit het boek begon na te tekenen. Tijdens mijn tienerjaren kreeg ik eens een brief van een goede vriend, waarin hij ter illustratie Mickey Mouse tekende, als een soort karikatuur van mezelf. Blijkbaar zag hij bepaalde overeenkomsten tussen ons twee. Daarna bleef dit animatiemuisje
heel wat jaren achter de coulissen, tot op de dag waarop ik met vrouw en zoontje het toenmalige ‘Eurodisney’ in Parijs bezocht. Vanaf die dag is ‘mijn muisvriendje’ weer helemaal terug in beeld. En hoe! Jarenlang gingen we met grote regelmaat bij hem op bezoek.

En natuurlijk kwam zijn (in massa geproduceerde) afbeelding in huis. Maar ook in ‘limited edition’ versies via het verzamelen van pins. Maar dit volstond niet. Dit kleine knaagdiertje en zijn vrienden schonken ons enkele van de mooiste dagen van ons leven, en de drang om dit gevoel over te brengen naar onze eigen thuis was groot. Dus nam ik opnieuw potlood en penseel ter hand en begon Mickeys te tekenen, net zoals tijdens mijn kinderjaren. Ook andere materialen bleken bruikbaar om het typische symbool, bestaande uit drie cirkels, te reproduceren. Ondertussen is de furie iets getemperd, maar de tekenen van die fantasieperiode zijn gebleven, zoals je op de foto's kunt zien.

Adrian Borland
(The Sound)

Vandaag moet ik het toch even hebben over één van mijn favoriete singer/songwriters: Adrian Borland van The Sound, een gitaarrockgroepje dat bekend geworden is als dé meest onderschatte band uit de jaren ’80.

Wat een schitterende nummers schreef die man. Songs die geweldig in elkaar steken en een sfeer oproepen die door merg en been gaat. Die muziek vormt de basis voor de gewichtige, emotionele, revolterende, soms hartverscheurende en zelfs wanhopige teksten die Borland schrijft. Songs recht uit zijn hart, niets verhullend. Eerlijke, intense muziek met een schreeuw van verzet. Muziek die je bij de keel grijpt.

Je vraagt je nu af of dergelijke muziek mij gelukkig kan maken? Wel: ze laat je voelen dat je leeft, ze ontroert door de emoties die ze losmaakt, ze geeft kracht door haar niet te stuiten power, ze biedt troost als je je onbegrepen voelt. The Sound was één van de meest intense en doorleefde bands. OK, niet echt 'hemelse' muziek, maar wel muziek met een 'ziel'.

Twee keer mocht ik hen live bewonderen (Seasidefestival-De Panne, Brielpoort-Deinze) en telkens was ik sterk onder de indruk.

The Sound is geschiedenis. Zanger Adrian Borland maakte een einde aan zijn leven, hij verloor de strijd tegen de stemmen in zijn hoofd. Vermoord door zijn psychische ziekte. Een tragisch einde. Maar zijn songs zijn onsterfelijk en brengen mijn ziel nog steeds in beroering.

Kijk even in de rechterkolom, daar vind je een muziekclip van het nummer 'Winning' van The Sound.
...

Een kattig vertelseltje

Tijdens het zoeken naar een gepaste titel voor mijn kattenrubriek, vond ik heel wat mooie spreekwoorden met de kat als vedette. Mijn interesse voor beeldtaal en vergelijkingen bracht mij er toe een ‘kattebelletje’ (=klein berichtje) te schrijven dat opgebouwd is uit spreekwoorden in verband met de kat.
Na wat puzzelwerk kon ik 21 gezegden (waarin 22 maal het woord ‘kat’) combineren tot één verhaaltje.
Kan iemand nog beter?...

‘Op die bewuste avond was er geen kat meer te bespeuren. Na een tijdje de kat uit de boom gekeken te hebben, was nu het ogenblik gekomen om de katjes in het donker te knijpen. Een slapende kat vangt nu eenmaal geen rat.

Maar misschien zou de man zijn kat sturen, maar dat was niet het geval en de duidelijk beschonken man kwam op mij af. Blijkbaar was de kat van huis geweest en dan dansen de muizen op tafel... en ik moet een kat een kat noemen: hij zong zo vals als een kat.

Toen kwam de kat op de koord. ‘Die is een vogel voor de kat’, dacht ik, maar toch voorzichtig zijn, want een kat in het nauw maakt rare sprongen. Misschien was hij wel geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Door deze gedachte voelde ik mij een beetje als een kat in een vreemd pakhuis. Toch besloot ik de kat de bel aan te binden.

‘Jij hebt mij een kat in een zak verkocht’ verweet ik hem. ‘Maak dat de kat wijs’ snauwde hij. Dit was de kat bij de melk zetten en daarop joeg ik ook de kat de gordijnen in! Algauw ontstond er een kat en muis spelletje. Uiteindelijk bleek de hele ruzie voor de kat zijn viool geweest te zijn, want de kerel betaalde alles terug.

Een kat komt altijd op haar pootjes terecht.'

De vertaling:
‘Op die bewuste avond was er niemand te zien. Na een tijdje afgewacht te hebben, was nu het ogenblik gekomen om hem stiekem te besluipen. Als je niets onderneemt kun je niets winnen. Maar misschien zou de man niet op de afspraak zijn, maar dat was niet het geval en de duidelijk beschonken man kwam op mij af. Blijkbaar had hij de bloemetjes buiten gezet... en ik wil duidelijk zijn: hij zong vreselijk vals. Toen werd het spannend. ‘Dit wordt een gemakkelijke prooi’, dacht ik, maar toch voorzichtig zijn, want als hij in verlegenheid gebracht wordt, kan hij vreemde dingen doen. Misschien was hij wel een opvliegend persoon. Door deze gedachte voelde ik mij niet op mijn gemak. Toch besloot ik door te gaan met deze hachelijke onderneming. ‘Jij hebt mij bedrogen, het was een slechte koop’ verweet ik hem. ‘Vertel die onzin maar ergens anders’ snauwde hij. Hij daagde mij uit en daarop provoceerde ik hem ook! Algauw ontstond er een weg en weer gekibbel. Uiteindelijk bleek de hele ruzie zinloos geweest te zijn, want de kerel betaalde alles terug. Zo kwam alles nog goed terecht.
...

Het verhaal van de rijstpap

Als je een blog start met ‘rijstpap’ in de titel, is het voor de hand liggend even op zoek te gaan naar de geschiedenis van dit dessert.
Daarover is echter niet zo veel te vinden, maar een paar uren zoekwerk leverden toch voldoende gegevens op om er een bericht aan te wijden.

Volgens het oude volksgeloof krijgen we in de hemel rijstpap met gouden lepeltjes. Daaruit blijkt dat rijstpap in de vorige eeuwen iets heel speciaals moet geweest zijn. Een groot aantal van de ingrediënten voor een klassieke rijstpap is ook heel exotisch: rijst, saffraan, vanille. En ook suiker was vroeger niet echt een alledaags iets.

De oorsprong van rijst is onbekend. Toch zijn er bewijzen dat er in China al een beperkte rijstcultuur was rond 5.000 voor Christus. Rijst is de dagelijkse basisvoeding voor driekwart van de wereldbevolking. Alleen in Europa wordt relatief weinig rijst gegeten. En dan nog vooral als dessert: rijstpap en rijsttaart. Deze twee gerechten vinden hun oorsprong in Bagdad, dat ooit de culturele en culinaire hoofdstad van de moslimwereld was. De handel in die tijd werd voornamelijk beheerst door het grote Arabische rijk. Het Arabische Rijk of Islamitische Rijk (630-1186) was een wereldrijk dat zich gedurende negen eeuwen heeft uitgestrekt over een heel stuk van de wereld, van Spanje tot India. Het werd geregeerd door de kaliefen en was gesticht door de opvolgers van de profeet Mohammed.

Eén van de vroegste noteringen van rijst werd teruggevonden in de rekeningen uit 1425-1426 van het Sint-Janshospitaal (Brugge). In de daaropvolgende jaren kwam dit product steeds opnieuw terug.

Aan de hand van de zestiende eeuwse boerenbruiloft van Breugel (1567) zien we dat rijstpap toen in onze streken geserveerd werd.

(hiernaast: detail van een rijstetende jongen uit 'boerenbruiloft' - misschien was ik dat wel in een vorig leven...)

Hoe kwamen deze producten terecht in de Nederlanden? In een land dat noch rijst, noch kaneel, noch saffraan of vanille heeft.

Eén mogelijkheid is dat na de Kruistochten van 1096 tot 1291 de handel tussen oost en west goed op gang kwam. In de analen van Brugge en Gent worden de eerste handelshuizen vermeld in 1278. Italiaanse handelaars brachten veel Arabische of Turkse stoffen en levensmiddelen mee: katoen, leer, rijst, suiker, tulpen, koffie. Brugge was in de Nederlanden de stad waar de Arabische en Italiaanse invloeden het meest voelbaar waren.

Een andere mogelijke invoerweg loopt via de Vlaamse en Nederlandse soldaten die met Karel V (1500 – 1555) optrokken naar Andalusië en Noord- Afrika. Zij brachten rijstpap en rijsttaart mee terug.

In onze contreien werd reeds in 1605 een recept voor rijstpap genoteerd.
In ‘Geschiedenis mijner jeugd’ (ca. 1880) van Hendrik Conscience vond ik volgend fragment: ‘Volgens hare beschrijving was het een groote lusthof vol groene boomen, van welke men naar believen de blozende vruchten mocht plukken; de grond was er onophoudend met duizende bloemen gesierd; er was van alle lekker eten in overvloed: men at er rijstpap met suikeren’.

Tot na de Tweede Wereldoorlog bestond het voedsel van buitenlieden en van de lagere klassen in de stad voor een groot deel uit alle soorten pap. Op het platteland waren geen bakkers, ieder gezin bakte slechts één keer per week brood (omdat het verhitten van de oven zoveel tijd en hout eiste) voor de eigen huisgenoten. Tegen het einde van de week was het brood zo hard zodat het geweekt werd in de pap. Rijstpap was voor de feestdagen bestemd.

Tegenwoordig is rijstpap een geliefd gerecht tijdens middeleeuwse folklore feesten, breugelavonden en andere historische evenementen.
Wel, ook in 2009 betekent rijstpap voor mij nog steeds een beetje feest!
...

> De start van een blogger

Rijstpap met
een gouden lepeltje

OK denk je, rijstpap… met of zonder gouden lepeltje, dat wordt een culinaire blog.
Nee, nee, behalve in de titel (met de – voor mij toch - smakelijke foto) zal er in deze blog weinig gastronomie voorkomen.
Waarom kies ik dan voor een titel die hemelse, culinaire geneugten laat vermoeden?

Wel, in de eerste plaats is rijstpap één van mijn favoriete gerechten. Sinds mijn jeugd stond dit hemelse dessert steevast op het menu van de vrijdagmiddag. Later, tijdens mijn omzwervingen in Gent werd menig patissier door mij beoordeeld op basis van de kwaliteit van de rijsttaartjes. Gedurende mijn eerste huwelijksjaren kreeg ik deze lekkernij regelmatig gepresenteerd door mijn eega, die het motto ‘de liefde van de man gaat door de maag’ aan de werkelijkheid probeerde te toetsen. En nu…, ja wat dacht je, nu zorg ik er eigenhandig voor dat mijn geliefde gerecht op tafel verschijnt, een pure noodzaak aangezien ik hier de enige ben die dit goedje lust.

Het verband met de titel? Een eenvoudig gegeven (de rijstpap) presenteren met de extra aandacht (het gouden lepeltje) die het – denk ik – verdient.

Iedere vergelijking loopt soms wat mank. Soms zal je denken ‘is dit eenvoudige rijstpap’ of ‘waar is dat gouden lepeltje dat hij beloofde’. Maar goed, elke blog vraagt om een titel en vanaf nu kan ik enkel nog mijn best doen om deze zo goed mogelijk in te vullen.
En heel misschien wordt dit een ‘hemels’ blogje.
...

> Schrijverke

Weinig dingen zijn zo genietbaar als zich koesteren in een lekker lentezonnetje in het gezelschap van een schattige poes! (een viervoeter in dit geval)

Liggend op een bed (op een ligbed dus) in de tuin, doorheen mijn gesloten oogleden een rood waas waarnemend en tegen mijn benen de zachte, warme pels van een spinnende poes… Een licht vlaagje wind haast zich over mijn huid. Enkele vogels fluiten hun lied (op veilige afstand van poes). Op de achtergrond het niet aflatende geroezemoes van een bedrijvige wereld. Laat die wereld maar even zijn gang gaan, dit hemelse moment moet ik nu vasthouden want straks is de tijd van het dagdromen alweer voorbij.
Heel even denk ik aan mijn blog: ja, dit is er één, een gouden lepeltje écht geluk.












...