Mijn mentale omgeving

Eergisteren schreef ik dat ik door het 'bloggen' op een (nog) bewustere, intensere manier naar de wereld kijk. Door het gericht zijn op andere zaken, ga ik ook aan andere dingen denken. Deze andere gedachten brengen andere gevoelens met zich mee welke zich dan op hun beurt weerspiegelen in mijn fysieke lichaam. Over die 'mentale omgeving' en de invloed ervan, gaat het vandaag.

'Zware kost' denken jullie nu. Ja, toch vreemd dat juist datgene wat een mens kenmerkt, namelijk zijn denkvermogen, vaak zo moeilijk te overdenken valt. Toch scheppen we onze eigen werkelijkheid in overeenstemming met de overtuigingen, denkwijzen en verwachtingen voortkomend uit dat denkvermogen. Daarom zouden we dat zorgvuldig moeten bestuderen. Allé vooruit, concentreer jullie!

Onze eigen mentale omgeving wordt samengesteld uit zeer persoonsgebonden beelden, veronderstellingen, visies en ervaringen die we lange tijd met ons meedragen. Ze bepaalt het beeld dat wij ons vormen van onze leefwereld.
Deze eigen gemaakte denkpatronen hebben we nodig, anders lopen we verloren. Maar we moet ze regelmatig op punt stellen, aanpassen, opruimen. Anders bestaat het gevaar dat we er in 'vastlopen'.

De gedachten vormen het mentale voedsel voor het lichaam.
We weten dat de fysieke omgeving, met besmetting en gebrek aan hygiëne, ziek kan maken. Maar er is ook een mentale omgeving. En daar is eveneens een mentale hygiëne, een opkuisen en net houden van de gedachten, noodzakelijk.
Je eigen mentale wereld bestaat uit die dingen waar jijzelf aandacht aan schenkt. En het is op die door jezelf samengestelde werkelijkheid dat je reageert.

Het losbreken van vastgeroeste (verkeerde) denkpatronen is niet eenvoudig en vergt durf en doorzettingsvermogen. Maar de beloning is meer vrijheid in denken, voelen en doen. Door oude patronen en belemmerende overtuigingen los te laten, ontstaat er ruimte voor nieuwe invalshoeken.

Door negatieve overtuigingen onder ogen te zien, te benoemen en te relativeren wordt hun kracht verminderd. Het is niet de bedoeling negatieve gedachten, zoals angst, boosheid, of wrok te onderdrukken. Ze moeten worden herkend, onder ogen gezien en vervangen.
Ze stromen door ons heen, we voelen ze en dan verdwijnen ze. Als we ze tegen proberen te houden dan stapelen ze op en kunnen er echte blokkages ontstaan.

Onze leefwereld wordt gekneed tot een getrouwe kopie van onze eigen gedachten. Daarom moeten we leren negatieve gedachten of verwrongen visies te wissen en ze te vervangen. Een negatieve gedachte zal, als ze niet wordt uitgewist, dikwijls resulteren in een negatieve omstandigheid.

Allemaal gemakkelijk gezegd...
Inderdaad, ons eigen denken onder controle houden is niet eenvoudig. Maar het is niet omdat het moeilijk is dat we het niet moeten proberen. En zoals zo vaak: hoe groter de inspanning, hoe mooier het resultaat.
...

Welke waarde hebben woorden?

Deze ochtend hoorde ik op de radio 'Wordy Rappinghood' van de Tom Tom Club. Deze 'Club' werd in 1980 opgericht door het echtpaar Chris Frantz (drums) en Tina Weymouth (bas). Dit zijn twee leden van de band 'Talking Heads' van frontman David Byrne. Zij produceerden ook andere artiesten en ze waren betrokken bij het Gorillaz-project met Damon Albarn van Blur.

'Wordy Rappinghood' gaat dus over woorden. Een onderwerp dat aansluit op het bericht van gisteren.

De woorden hieronder zijn een eigen interpretatie, gebaseerd op de engelse songtekst.

Welke waarde hebben woorden?
woorden in kranten, worden in boeken
woorden op TV, woorden van bedriegers
woorden van troost, woorden van vrede
woorden die mij bevelen
woorden die mij goed deden
woorden die me bijna de das omdeden.

Welke waarde hebben woorden?
twijfelende woorden, geleerde woorden
en woorden die mij ontroeren
zinloze woorden, hippe woorden
en woorden die mij bang maken
bedrukte woorden, gevoelige woorden
en woorden die de waarheid zeggen
vervloekte woorden, gelogen woorden
en woorden die betekenis missen.

Welke waarde hebben woorden?
Concrete woorden, abstracte woorden
gekke woorden en liegende woorden
wazige woorden, uitstervende woorden
zeldzame woorden en godslasterende woorden
vertrouwde woorden, oprechte woorden
goede woorden en slechte woorden

Welke waarde hebben woorden?
harde woorden, subtiele woorden
woorden van de mens waar ik van hou
woorden van wijsheid, woorden van strijd
woorden uit het boek waar ik van hou
juiste woorden, winnende woorden
woorden uit monden van mensen
die niet zeggen wat ze denken
en niet denken wat ze zeggen

Welke waarde hebben woorden?

Woorden zijn zeer krachtige wapens, waar voorzichtig moet mee omgegaan worden. Woorden worden vaak veel te vlug uitgesproken.
Al ben ik zelf geen spraakwaterval, toch hou ik veel van woorden.
Ik geniet van hun klank, van de beelden die ze oproepen, van de emoties die ze weerspiegelen, van de wijsheid die ze verkondigen.
Daarom hou ik ook van schrijven, het geeft me de mogelijkheid om rustig het juiste woord te zoeken dat zo goed mogelijk verwoord wat ik zeggen wil. En zo zijn we weer terug bij gisteren: de redenen waarom ik 'blog'.

Wil je de song nog even horen (waarschuwing: 't is een beetje een 'onnozel' liedje, maar je krijgt het de komende dagen niet meer uit je hoofd) , klik dan hier:
http://www.veoh.com/browse/videos/category/music/watch/v1022927taee98eE#
...

Waarom bloggen mensen?

Dat is één van de meest voorkomende vragen op de vele blogsites.
Soms is de motivatie erg persoonlijk, maar bij de meeste mensen zijn er overeenkomstige drijfveren te vinden.
Op de site blog-art.nl vond ik de volgende redenen waar ik - en wellicht ook vele anderen - veel van mezelf in terug kan vinden:

4 Ik blog dus in besta: het weblog biedt een platform om anderen mijn teksten te laten lezen. Een mogelijkheid om mijn gedachten uit te zenden.

4 Schrijfoefening: schrijven is net als topsport - je moet het bijhouden om beter te worden en je spieren soepel te houden.

4 Wederhoor: reacties van mensen die een ervaring delen of hun mening geven.

4 Speelsheid: het mooie van bloggen is voor mij de vrijheid om te publiceren wat je wilt. Ga je helemaal uit je dak van je katten, dan zet je een filmpje over die viervoeters op je blog. Heb je een voorkeur voor oude rockplaten, dan schrijf je daar lekker een stukje over. Soms ben ik zo enthousiast over iets (film, boek, cd, ontmoeting) dat ik dat enthousiasme met de wereld wil delen. Het digitale podium biedt ruimte om te experimenteren met vorm en inhoud.

4 Community: Het is leuk om vaste lezers te hebben die terugkomen om je nieuwe posts te lezen. Er ontstaat zo een community die soms alleen bestaat uit wederzijdse reacties, maar soms ook leidt tot echte ontmoetingen. Bloggen, en het internet in het bijzonder, brengt mensen bij elkaar.

Bloggen vraagt een dagelijkse inspanning. Het is niet vanzelfsprekend om elke dag een nieuw berichtje te posten. Zeker niet als je eigen leven eerder 'alledaags' is. Maar door deze uitdaging ga je bewuster leven, intenser naar de wereld rondom je kijken.
Eén van mijn grootste drijfveren is zeer zeker ook de drang om te creëren, om een idee tot uitdrukking te brengen in woord en beeld. Een blog biedt een zeer directe en zeer dicht bij de hand zijnde uitweg voor beide.
En is er, tot slot, eigenlijk nog wel een betere reden dan deze: ik blog omdat ik het gewoonweg plezant vind?
...

Het is de lente

Opflakkerend zonlicht laat sluimerende kleuren ontwaken,
verwarmende stralen schilderen een gouden gloed.

Een opwellend wonder doet pril groen ontluiken,
stuwend sap laat het groeien met grote spoed.

Opbeurend blauw verdringt grauwe tinten
heldere hemel doet goed aan het gemoed.

Een opgetogen getjilp verbreekt de stille morgen,
verwoede verleiding verwekt jong gebroed.

Opmonterend gemijmer verblijdt mijn gedachten,
beginnend besef vervult mij met goede moed.

Een ophemelend gedicht borrelt op uit mijn diepste wezen,
het is de lente die het allemaal doet.

...

Mijn vriend Mickey

Mickey Mouse is een welgekomen gast in ons huis. Vele ruimtes worden opgefleurd door zijn aanwezigheid. Deze tekenfilmheld is op één of andere manier (of om één of andere reden) steeds weer in mijn leven opgedoken. De eerste kennismaking zal ongetwijfeld plaatsgevonden hebben via het zwart-wit TV-scherm van mijn ouders.
Toen ik een jaar of 8 was, kreeg ik Disney’s Groot Woordenboek. Blijkbaar intrigeerden deze illustraties mij zodanig, dat ik als bezeten alle modellen uit het boek begon na te tekenen. Tijdens mijn tienerjaren kreeg ik eens een brief van een goede vriend, waarin hij ter illustratie Mickey Mouse tekende, als een soort karikatuur van mezelf. Blijkbaar zag hij bepaalde overeenkomsten tussen ons twee. Daarna bleef dit animatiemuisje
heel wat jaren achter de coulissen, tot op de dag waarop ik met vrouw en zoontje het toenmalige ‘Eurodisney’ in Parijs bezocht. Vanaf die dag is ‘mijn muisvriendje’ weer helemaal terug in beeld. En hoe! Jarenlang gingen we met grote regelmaat bij hem op bezoek.

En natuurlijk kwam zijn (in massa geproduceerde) afbeelding in huis. Maar ook in ‘limited edition’ versies via het verzamelen van pins. Maar dit volstond niet. Dit kleine knaagdiertje en zijn vrienden schonken ons enkele van de mooiste dagen van ons leven, en de drang om dit gevoel over te brengen naar onze eigen thuis was groot. Dus nam ik opnieuw potlood en penseel ter hand en begon Mickeys te tekenen, net zoals tijdens mijn kinderjaren. Ook andere materialen bleken bruikbaar om het typische symbool, bestaande uit drie cirkels, te reproduceren. Ondertussen is de furie iets getemperd, maar de tekenen van die fantasieperiode zijn gebleven, zoals je op de foto's kunt zien.

Een kattig vertelseltje

Tijdens het zoeken naar een gepaste titel voor mijn kattenrubriek, vond ik heel wat mooie spreekwoorden met de kat als vedette. Mijn interesse voor beeldtaal en vergelijkingen bracht mij er toe een ‘kattebelletje’ (=klein berichtje) te schrijven dat opgebouwd is uit spreekwoorden in verband met de kat.
Na wat puzzelwerk kon ik 21 gezegden (waarin 22 maal het woord ‘kat’) combineren tot één verhaaltje.
Kan iemand nog beter?...

‘Op die bewuste avond was er geen kat meer te bespeuren. Na een tijdje de kat uit de boom gekeken te hebben, was nu het ogenblik gekomen om de katjes in het donker te knijpen. Een slapende kat vangt nu eenmaal geen rat.

Maar misschien zou de man zijn kat sturen, maar dat was niet het geval en de duidelijk beschonken man kwam op mij af. Blijkbaar was de kat van huis geweest en dan dansen de muizen op tafel... en ik moet een kat een kat noemen: hij zong zo vals als een kat.

Toen kwam de kat op de koord. ‘Die is een vogel voor de kat’, dacht ik, maar toch voorzichtig zijn, want een kat in het nauw maakt rare sprongen. Misschien was hij wel geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Door deze gedachte voelde ik mij een beetje als een kat in een vreemd pakhuis. Toch besloot ik de kat de bel aan te binden.

‘Jij hebt mij een kat in een zak verkocht’ verweet ik hem. ‘Maak dat de kat wijs’ snauwde hij. Dit was de kat bij de melk zetten en daarop joeg ik ook de kat de gordijnen in! Algauw ontstond er een kat en muis spelletje. Uiteindelijk bleek de hele ruzie voor de kat zijn viool geweest te zijn, want de kerel betaalde alles terug.

Een kat komt altijd op haar pootjes terecht.'

De vertaling:
‘Op die bewuste avond was er niemand te zien. Na een tijdje afgewacht te hebben, was nu het ogenblik gekomen om hem stiekem te besluipen. Als je niets onderneemt kun je niets winnen. Maar misschien zou de man niet op de afspraak zijn, maar dat was niet het geval en de duidelijk beschonken man kwam op mij af. Blijkbaar had hij de bloemetjes buiten gezet... en ik wil duidelijk zijn: hij zong vreselijk vals. Toen werd het spannend. ‘Dit wordt een gemakkelijke prooi’, dacht ik, maar toch voorzichtig zijn, want als hij in verlegenheid gebracht wordt, kan hij vreemde dingen doen. Misschien was hij wel een opvliegend persoon. Door deze gedachte voelde ik mij niet op mijn gemak. Toch besloot ik door te gaan met deze hachelijke onderneming. ‘Jij hebt mij bedrogen, het was een slechte koop’ verweet ik hem. ‘Vertel die onzin maar ergens anders’ snauwde hij. Hij daagde mij uit en daarop provoceerde ik hem ook! Algauw ontstond er een weg en weer gekibbel. Uiteindelijk bleek de hele ruzie zinloos geweest te zijn, want de kerel betaalde alles terug. Zo kwam alles nog goed terecht.
...

Het verhaal van de rijstpap

Als je een blog start met ‘rijstpap’ in de titel, is het voor de hand liggend even op zoek te gaan naar de geschiedenis van dit dessert.
Daarover is echter niet zo veel te vinden, maar een paar uren zoekwerk leverden toch voldoende gegevens op om er een bericht aan te wijden.

Volgens het oude volksgeloof krijgen we in de hemel rijstpap met gouden lepeltjes. Daaruit blijkt dat rijstpap in de vorige eeuwen iets heel speciaals moet geweest zijn. Een groot aantal van de ingrediënten voor een klassieke rijstpap is ook heel exotisch: rijst, saffraan, vanille. En ook suiker was vroeger niet echt een alledaags iets.

De oorsprong van rijst is onbekend. Toch zijn er bewijzen dat er in China al een beperkte rijstcultuur was rond 5.000 voor Christus. Rijst is de dagelijkse basisvoeding voor driekwart van de wereldbevolking. Alleen in Europa wordt relatief weinig rijst gegeten. En dan nog vooral als dessert: rijstpap en rijsttaart. Deze twee gerechten vinden hun oorsprong in Bagdad, dat ooit de culturele en culinaire hoofdstad van de moslimwereld was. De handel in die tijd werd voornamelijk beheerst door het grote Arabische rijk. Het Arabische Rijk of Islamitische Rijk (630-1186) was een wereldrijk dat zich gedurende negen eeuwen heeft uitgestrekt over een heel stuk van de wereld, van Spanje tot India. Het werd geregeerd door de kaliefen en was gesticht door de opvolgers van de profeet Mohammed.

Eén van de vroegste noteringen van rijst werd teruggevonden in de rekeningen uit 1425-1426 van het Sint-Janshospitaal (Brugge). In de daaropvolgende jaren kwam dit product steeds opnieuw terug.

Aan de hand van de zestiende eeuwse boerenbruiloft van Breugel (1567) zien we dat rijstpap toen in onze streken geserveerd werd.

(hiernaast: detail van een rijstetende jongen uit 'boerenbruiloft' - misschien was ik dat wel in een vorig leven...)

Hoe kwamen deze producten terecht in de Nederlanden? In een land dat noch rijst, noch kaneel, noch saffraan of vanille heeft.

Eén mogelijkheid is dat na de Kruistochten van 1096 tot 1291 de handel tussen oost en west goed op gang kwam. In de analen van Brugge en Gent worden de eerste handelshuizen vermeld in 1278. Italiaanse handelaars brachten veel Arabische of Turkse stoffen en levensmiddelen mee: katoen, leer, rijst, suiker, tulpen, koffie. Brugge was in de Nederlanden de stad waar de Arabische en Italiaanse invloeden het meest voelbaar waren.

Een andere mogelijke invoerweg loopt via de Vlaamse en Nederlandse soldaten die met Karel V (1500 – 1555) optrokken naar Andalusië en Noord- Afrika. Zij brachten rijstpap en rijsttaart mee terug.

In onze contreien werd reeds in 1605 een recept voor rijstpap genoteerd.
In ‘Geschiedenis mijner jeugd’ (ca. 1880) van Hendrik Conscience vond ik volgend fragment: ‘Volgens hare beschrijving was het een groote lusthof vol groene boomen, van welke men naar believen de blozende vruchten mocht plukken; de grond was er onophoudend met duizende bloemen gesierd; er was van alle lekker eten in overvloed: men at er rijstpap met suikeren’.

Tot na de Tweede Wereldoorlog bestond het voedsel van buitenlieden en van de lagere klassen in de stad voor een groot deel uit alle soorten pap. Op het platteland waren geen bakkers, ieder gezin bakte slechts één keer per week brood (omdat het verhitten van de oven zoveel tijd en hout eiste) voor de eigen huisgenoten. Tegen het einde van de week was het brood zo hard zodat het geweekt werd in de pap. Rijstpap was voor de feestdagen bestemd.

Tegenwoordig is rijstpap een geliefd gerecht tijdens middeleeuwse folklore feesten, breugelavonden en andere historische evenementen.
Wel, ook in 2009 betekent rijstpap voor mij nog steeds een beetje feest!
...