Weekboek - 29

-
Zomaar een ideetje...

Ik lijk wel een puzzelstuk. Soms klopt alles, het plaatje is perfect. Alle stukken rondom mij passen vloeiend in elkaar. Samen met hen vorm ik een sluitend geheel, samen maken we een werkelijkheid waarin ieder zijn functie vervult. Elk stukje deelt in de voldoening van deze duidelijke, ordelijke wereld in harmonie.
-
Maar soms is het alsof er niets of niemand nog op zijn plaats ligt. Een schok van buitenaf, hoe klein ook, heeft de breekbare constructie overhoop gegooid waardoor alles onduidelijk wordt. Alle verbanden komen los of worden verwrongen. Innerlijke chaos is het gevolg.
-
En dan moet er weer gepuzzeld worden. Meestal lukt het om met dezelfde stukken mijn leefwereld te herstellen. Af en toe zijn er stukjes beschadigd of ze hebben een gedaanteverandering ondergaan zodat ze onmogelijk nog tot één geheel te smeden zijn. Dan moet ik op zoek naar vervangers om de zin en betekenis te herstellen. Of soms zijn ze zo waardevol dat ik probeer om de stukken weer te lijmen.
-
Een paar maal valt een stuk van de tafel, het komt terecht in een onzichtbare dimensie en verdwijnt voorgoed uit mijn wereld. Deze leemtes probeer ik in te vullen of te verdoezelen met de kleuren van mijn herinneringen.
-
Tja… er moet heel wat gepuzzeld worden in een leven.

Wind

-

thema 8: eekhoorns

-

Weekboek - 28

-
Dit is een ouder stukje, geschreven in de dagen voor Kerst 2010.
Nu de lente in aantocht is, wordt het hoogtijd om het alsnog te plaatsen.
-
Ik hoor en lees het zo vaak: ik moet positief ingesteld zijn. Dat wil ik ook. Dat doe ik… meestal. Maar soms is het alsof er een zware deken van gelatenheid en weemoed over me heen ligt. Toch voelt het deken knus en warm aan. Ik voel me moe en koester me onder deze knusse laag die de werkelijkheid op een afstand houdt, haar impact afvlakt, haar geluiden doffer maakt… mij onverschillig maakt. Is het zwakte? Is het gebrek aan motivatie? Is het vermoeidheid, tekort aan energie? Zijn het de korte, donkere dagen? Ik besef dat dit eigenlijk niet hoort, dat dit geen 'aanvaardbaar' gedrag is. Toch heb ik het gevoel dat ik dit beter gewoon even laat gebeuren. Zo af en toe heb ik toch recht op een winterslaapje? Ik weet dat als de lente er weer is en de eerste warme zonnestralen mijn geest en hart verwarmen en verlichten, ik dan weer zal bruisen van het leven. Maar nu is het buiten grijs, in huis is het duister, de kaarslichtjes verstrooien een warme gezelligheid, een poes ligt opgerold te soezen in haar mandje, een andere ligt bij me op de bank en verwarmt mijn voeten. Laat me nu nog maar even…
-
Door de recente gebeurtenissen werd ik abrupt wakker geschud en ondertussen loopt mijn motor weer op volle toeren... en af en toe soms over zijn toeren. 

Wind

-

Ik blijf die windwijzers mooi vinden, dus ga ik er nog een tijdje mee door.
thema 7: vogels 2  

-

Weekboek - 27

-
Mag ik jullie nog eens trakteren op een reeks ‘toevallige’ getalovereenkomsten?
Misschien herinneren jullie je nog mijn obsessie voor het getal 22.
De volgende merkwaardige reeks ontdekte ik in de dagen van het overlijden van mijn schoonmoeder.
-
Ze werd geboren op 22 april 1923. Ze stierf op 29 januari, precies om 23.32 u. (Let op de verwantschap met haar geboortejaar!). Haar begrafenis vond plaats op 2-2-2011. Tel de laatste drie cijfers bij elkaar op en je bekomt 2. Zo ontstaat een mooie rijtje van vier maal het cijfer 2 of 2x 22. Maar goed, ik geef het toe: dit is al wat ver gezocht.
Frappanter zijn de volgende verschijningen van het getal 22. Toen de priester mij het boek met ‘Eerste Lezingen’ gaf en het juiste blad aanduidde, zag ik, niet geheel tot mijn verwondering, dat deze tekst het nummer 22 droeg, en handelde over de kracht van liefde. Tijdens de rouwmaaltijd na de uitvaart zaten we met 22 familieleden aan tafel.
Daags na de begrafenis was ik oude documenten aan het sorteren. Tussen al deze paperassen ontdekte ik een oude factuur van het restaurant waar de rouwmaaltijd van de (inwonende) schoonmoeder van mijn schoonmoeder (en meter van mijn vrouw) plaats had. Met een lichtelijk onthutste blik van ongeloof stelde ik vast dat er 22 personen aangerekend werden.
-
Jullie mogen er van denken wat jullie willen, maar ik blijf zo’n overeenkomsten heel merkwaardig vinden…
-

Weekboek - 26

-
De dag na de dood van schoonmoeder Tineke werd ik mij bewust van een raar gevoel. Het klinkt waarschijnlijk vreemd in de oren, maar het leek een beetje Nieuwjaarsdag.
-
Er was dat gevoel als na een feest tot in de vroege uurtjes met daaropvolgend een woelige slaap tijdens een veel te korte nacht. Met vermoeide ogen in een bonzend hoofd keek ik een beetje verweesd de dag tegemoet.
-
Er was eveneens een dubbel gevoel, dat samengaat met het afsluiten van een episode in het leven. Enerzijds was ik weemoedig en mijn gedachten waren vol herinneringen aan wat voorbij was; anderzijds had ik vaste voornemens en concrete plannen voor de komende tijd. Het was het begin van een nieuw hoofdstuk met enkele uitdagingen die toch ook onzekerheid en twijfel opriepen. Hoe zouden we omgaan met de veranderde omstandigheden, met het gemis?
-
En tenslotte was er het uitkijken naar de familiebijeenkomst, om in die geborgenheid nog even dankbaar om te kijken naar wat niet meer is. Een speciale dag die een mijlpaal vormt in onze eigen kleine geschiedenis en de tijd verdeelt in een 'voor' en een 'na'.
-

Weekboek - 25

-

De laatste dagen

-

Dit is het relaas van de gebeurtenissen tijdens de laatste levensdagen van mijn schoonmoeder, Tineke.
-
Het einde begon op een maandagnamiddag, tijdens de tweede week na Nieuwjaar. Moeder vertrok, met zware ademhalingsproblemen, naar het ziekenhuis. Haar gezondheid was al een tijdje een bron van voortdurende zorg, maar de laatste maanden was deze snel achteruit gegaan. Toch hadden we niet verwacht dat ze die dag voor het laatst haar huis zou zien.
-
Tijdens de laatste van de drie weken in het ziekenhuis, bleef mijn vrouw (laat ik haar vanaf nu maar aanduiden met ’P’) dag en nacht bij haar. Het was een zware periode, maar de mogelijkheid om op die manier rustig en uitgebreid afscheid te nemen, gaf haar heel veel voldoening.
-
Zoals het wel eens meer gebeurt, bleek alle onheil een afspraak te hebben op hetzelfde moment. Vader kon drie dagen het huis niet uit wegens een felle buikgriep; ikzelf moest enkele dagen voor haar heengaan, twee dagen het bed houden wegens een plotse griepaanval.
-
Tijdens die laatste week kwamen vele van haar dierbaren nog eens op bezoek. De laatste zaterdag kreeg ze het naar de avond toe steeds moeilijker. P (verpleegster) voorzag dat ze nog dezelfde avond zou sterven. Ik werd naar huis gestuurd om haar vader en onze zoon op te halen.
-
Tineke nam afscheid van haar leven zoals iemand zijn trouwe metgezel uitwuift op een stationsperron. Sommige mensen zijn al halverwege de trappen naar de uitgang tegen de tijd dat hun leven van hen wegglijdt. Andere mensen staan al urenlang afscheid te nemen vooraleer hun leven zich definitief van hen verwijdert. Enkele mensen lopen met de trein mee en blijven met hun zakdoek zwaaien tot het perron dat echt niet langer toelaat. Zo ééntje was zij: bewust aanwezig tot een tweetal uren voor het heengaan; daarna kreunend, roepend, grijpend en zwaaiend tot de laatste adem.
Net zoals ze tijdens haar leven zo moeilijk afscheid kon nemen van dingen en alles maar bleef verzamelen en opstapelen, zo bleef ze verbeten vasthouden aan het leven. Tot het leven haar verliet.
P stond aan de ene kant, ik aan de andere kant van het bed, steun biedend aan haar grijpende handen, haar man zat onwennig en gespannen aan het voeteneind, onze zoon observeerde van op het ‘bijslaapbed’.
-
Op 2-2-2011 om 23.32 u vertrok ze naar de andere zijde. Er was vrede in onze gedachten, liefde in ons hart en terwijl we haar bleven aanstaren werd haar beeld troebel door het vocht in onze ogen.
-

Weekboek - 24

-
Ik ben er terug.

Ondertussen is vorige week mijn schoonmoeder overleden op 87-jarige leeftijd.
-
De volgende maanden zal hier regelmatig een bericht verschijnen in verband met haar overlijden. In de periode rond die gebeurtenis gingen er heel wat gedachten en gevoelens door mij heen, vele daarvan hadden onvermijdelijk te maken met afscheid nemen, leven en dood.
Om al die verhalen wat te kunnen plaatsen, vind ik het beter om in het kort een beetje achtergrondinfo mee te geven.
-
Mijn vrouw is enige dochter. Ze werd pas geboren toen haar moeder 38 was.
Vier jaar na ons huwelijk, toen we nog op een appartement woonden, kwamen we te weten dat er een stuk bouwgrond te koop gesteld zou worden. Het was het enige overgebleven stuk in een straat met huizen die al 20 tot 30 jaar geleden gebouwd werden. Die straat was de straat waar haar ouders woonden, waar mijn vrouw opgroeide en leefde tussen haar derde en negenentwintigste jaar. De bouwgrond lag recht tegenover haar ouderlijke huis! Vrouwlief keek, zonder het te beseffen, al 25 jaar lang uit over het stuk grond waar ze ooit zelf haar thuis zou opbouwen!
-
Begrijpelijk dus, dat de band van mijn vrouw met haar ouders heel sterk bleef. Maar als enig kind stond ze ook alleen voor de zorg van haar ouderwordende ouders. Vooral moeder baarde veel zorgen, ze belandde de laatste tien jaar zes maal in het ziekenhuis. Voor haar vader, werd vier jaar geleden een gesprongen aneurysma hem bijna fataal, maar ze slaagde erin hem te reanimeren en met veel geluk liep hij zes maanden later terug rond alsof er niets was gebeurd.
-
De gebeurtenissen van de afgelopen tijd hadden/hebben vanzelfsprekend een grote impact op onze dagelijkse leven.
Er moet nog heel veel georganiseerd, gesorteerd, geordend en opgeruimd worden om van ‘het huis aan de overkant’ een woning te maken die aangepast is aan de behoeften van een alleenstaande 90-jarige man; om het controleerbaar en onderhoudbaar te maken voor onszelf.
Mijn vrouw heeft een maand palliatief verlof genomen en ikzelf ben ook nog in verlof, wat betekent dat we momenteel méér aan de ‘overkant’ zijn dan thuis.
Mijn ‘blogtijd’ zal bijgevolg nog heel beperkt blijven. Jammer dat ik niet zo veel bij jullie op bezoek zal kunnen komen. Ik zal mijn best doen. Groeten en tot volgende week in mijn Weekboek.
-

de stilte blijft nog even duren...

enerzijds door gebrek aan zin en inspiratie,

anderzijds door het nabije levenseinde van mijn schoonmoeder.

Ten gepaste tijde verschijn ik wel opnieuw in dit Blogland.

Dank voor jullie bezorgde reacties. Groetjes en tot later eens!

aan iedereen

een gelukkig en gezond

nieuw jaar!