Weekboek - 27

-
Mag ik jullie nog eens trakteren op een reeks ‘toevallige’ getalovereenkomsten?
Misschien herinneren jullie je nog mijn obsessie voor het getal 22.
De volgende merkwaardige reeks ontdekte ik in de dagen van het overlijden van mijn schoonmoeder.
-
Ze werd geboren op 22 april 1923. Ze stierf op 29 januari, precies om 23.32 u. (Let op de verwantschap met haar geboortejaar!). Haar begrafenis vond plaats op 2-2-2011. Tel de laatste drie cijfers bij elkaar op en je bekomt 2. Zo ontstaat een mooie rijtje van vier maal het cijfer 2 of 2x 22. Maar goed, ik geef het toe: dit is al wat ver gezocht.
Frappanter zijn de volgende verschijningen van het getal 22. Toen de priester mij het boek met ‘Eerste Lezingen’ gaf en het juiste blad aanduidde, zag ik, niet geheel tot mijn verwondering, dat deze tekst het nummer 22 droeg, en handelde over de kracht van liefde. Tijdens de rouwmaaltijd na de uitvaart zaten we met 22 familieleden aan tafel.
Daags na de begrafenis was ik oude documenten aan het sorteren. Tussen al deze paperassen ontdekte ik een oude factuur van het restaurant waar de rouwmaaltijd van de (inwonende) schoonmoeder van mijn schoonmoeder (en meter van mijn vrouw) plaats had. Met een lichtelijk onthutste blik van ongeloof stelde ik vast dat er 22 personen aangerekend werden.
-
Jullie mogen er van denken wat jullie willen, maar ik blijf zo’n overeenkomsten heel merkwaardig vinden…
-

Weekboek - 26

-
De dag na de dood van schoonmoeder Tineke werd ik mij bewust van een raar gevoel. Het klinkt waarschijnlijk vreemd in de oren, maar het leek een beetje Nieuwjaarsdag.
-
Er was dat gevoel als na een feest tot in de vroege uurtjes met daaropvolgend een woelige slaap tijdens een veel te korte nacht. Met vermoeide ogen in een bonzend hoofd keek ik een beetje verweesd de dag tegemoet.
-
Er was eveneens een dubbel gevoel, dat samengaat met het afsluiten van een episode in het leven. Enerzijds was ik weemoedig en mijn gedachten waren vol herinneringen aan wat voorbij was; anderzijds had ik vaste voornemens en concrete plannen voor de komende tijd. Het was het begin van een nieuw hoofdstuk met enkele uitdagingen die toch ook onzekerheid en twijfel opriepen. Hoe zouden we omgaan met de veranderde omstandigheden, met het gemis?
-
En tenslotte was er het uitkijken naar de familiebijeenkomst, om in die geborgenheid nog even dankbaar om te kijken naar wat niet meer is. Een speciale dag die een mijlpaal vormt in onze eigen kleine geschiedenis en de tijd verdeelt in een 'voor' en een 'na'.
-

Weekboek - 25

-

De laatste dagen

-

Dit is het relaas van de gebeurtenissen tijdens de laatste levensdagen van mijn schoonmoeder, Tineke.
-
Het einde begon op een maandagnamiddag, tijdens de tweede week na Nieuwjaar. Moeder vertrok, met zware ademhalingsproblemen, naar het ziekenhuis. Haar gezondheid was al een tijdje een bron van voortdurende zorg, maar de laatste maanden was deze snel achteruit gegaan. Toch hadden we niet verwacht dat ze die dag voor het laatst haar huis zou zien.
-
Tijdens de laatste van de drie weken in het ziekenhuis, bleef mijn vrouw (laat ik haar vanaf nu maar aanduiden met ’P’) dag en nacht bij haar. Het was een zware periode, maar de mogelijkheid om op die manier rustig en uitgebreid afscheid te nemen, gaf haar heel veel voldoening.
-
Zoals het wel eens meer gebeurt, bleek alle onheil een afspraak te hebben op hetzelfde moment. Vader kon drie dagen het huis niet uit wegens een felle buikgriep; ikzelf moest enkele dagen voor haar heengaan, twee dagen het bed houden wegens een plotse griepaanval.
-
Tijdens die laatste week kwamen vele van haar dierbaren nog eens op bezoek. De laatste zaterdag kreeg ze het naar de avond toe steeds moeilijker. P (verpleegster) voorzag dat ze nog dezelfde avond zou sterven. Ik werd naar huis gestuurd om haar vader en onze zoon op te halen.
-
Tineke nam afscheid van haar leven zoals iemand zijn trouwe metgezel uitwuift op een stationsperron. Sommige mensen zijn al halverwege de trappen naar de uitgang tegen de tijd dat hun leven van hen wegglijdt. Andere mensen staan al urenlang afscheid te nemen vooraleer hun leven zich definitief van hen verwijdert. Enkele mensen lopen met de trein mee en blijven met hun zakdoek zwaaien tot het perron dat echt niet langer toelaat. Zo ééntje was zij: bewust aanwezig tot een tweetal uren voor het heengaan; daarna kreunend, roepend, grijpend en zwaaiend tot de laatste adem.
Net zoals ze tijdens haar leven zo moeilijk afscheid kon nemen van dingen en alles maar bleef verzamelen en opstapelen, zo bleef ze verbeten vasthouden aan het leven. Tot het leven haar verliet.
P stond aan de ene kant, ik aan de andere kant van het bed, steun biedend aan haar grijpende handen, haar man zat onwennig en gespannen aan het voeteneind, onze zoon observeerde van op het ‘bijslaapbed’.
-
Op 2-2-2011 om 23.32 u vertrok ze naar de andere zijde. Er was vrede in onze gedachten, liefde in ons hart en terwijl we haar bleven aanstaren werd haar beeld troebel door het vocht in onze ogen.
-