Herbronnen

-

Terugkeren naar de Bron.

Ik volg een Weg omhoog naar een verborgen plekje.

Een moeizame zoektocht naar de Oorsprong.

-

Na het bereiken van de Bron vind ik weer rust.

Bij het zien van dit Begin begrijp ik.

Ik weet weer waar Alles uit voortvloeit.

-

Ik daal terug af, samen met de nog prille Stroom.

Haar sprankelende Energie verfrist mijn gedachten.

Dit speelse Leven vervult me met energie.

-

In het dal is de Stroom krachtig.

Het kabbelende water vervolgt zijn Weg, zonder twijfel.

Vervuld van dit Vertrouwen kom ik terug.

-

Ik ben er even niet...
In plaats van er over te schrijven,

ga ik het nog een beetje doen:

Leven en Genieten!

-

Tot heel binnenkort!

-

?

-

Mag ik nog even jullie aandacht?

Ik wil van deze korte break gebruik maken

om wat raad te vragen.

Jullie weten (veronderstel ik) dat ik er 3 blogs op na houd.

(zie bovenaan rechts)

Ik vraag me af of het beter is dat ik die drie gescheiden houd

(en daar 2x per week iets op publiceer)

of dat het handiger zou zijn om er twee - of alle drie -

te combineren tot één enkele

(en daar bijna elke dag een berichtje op te posten) ?

Graag jullie mening.

-

-
22, ik gebruik het dagelijks:
de minuten van mijn wekker instellen op 22,
tellen tot 22 bij het vullen van een emmer water,
22 invullen in de vakjes voor mijn geboortedatum,
mijn vrouw gelukwensen met haar verjaardag op de 22ste,
tellen tot 22 bij het oppompen van mijn fietsband,
22 dienstjaren bij hetzelfde bedrijf, tot mijn 'crash',...
(Euh nee, toch is het geen obsessie).
-
Ik ben geboren op de 22ste,
in de maand mei onder het teken Tweelingen.
Het nummer van de kamer was 22.
De eerste letter van mijn naam is een W
of en français: 'double V', weeral dubbel dus.
-
'Een van de grootste problemen van Tweelingen is de tweeslachtigheid waarmee zij kampen. Dit heeft tot gevolg dat zij steeds weer van mening veranderen en kleine of grote besluiten terugdraaien.'
-
'In de mythologie verdeelde de hemelse tweeling Castor en Pollux hun tijd tussen het aardse bestaan en het leven in de hemel. Dit is kenmerkend voor de kwaliteiten van Tweelingen. Zij zijn in staat om in pure abstractie of in een fantasiewereld te leven.'
-
22 betekent voor mij veel meer dan een getal.
Voor mij staat het voor dubbelzijdigheid, tweeledigheid,
gespletenheid, verdeeldheid, keuzes maken.
In alles zie ik twee kanten, twee facetten, twee visies.
(euh nee, ik heb geen gespleten persoonlijkheid).
-

-

En ik sta twijfelend tussen die twee 2-en.
Relativerend. Afwegend. Zoekend naar de Waarheid.
Ik weet niet voor welke kant ik moet kiezen, ik wil niet kiezen.
Dus probeer ik de twee te verenigen of ze als een éénheid te zien.
Of ik probeer me boven hun ogenschijnlijke verdeeldheid te stellen.
Verdeeldheid ontstaat als je in je eigen kleine zelf gevangen zit
zodat je de andere kant of de éénheid van alles niet meer ziet.
-
Steeds weer probeer ik de 'tweeledigheid' weg te werken
zowel binnenin mezelf als rondom mij.
Als ik er in slaag om de ene kant zich in de andere te laten spiegelen,
dan gebeurt er iets moois, dan verdwijnt de afgescheidenheid
en dan worden de twee 2-en één:

-

Op mijn vorig bericht kwamen enkele mooie,

deugddoende reacties.
-

Daarom, speciaal voor jullie, deze mooie alpenbloemen.

-

En nu ga ik nog een beetje genieten...

-

Over de grens

-

Drie jaren geleden.

Een donderslag bij heldere hemel.

Onverwacht.

Ik had het niet zien aankomen.

En toch.

Achteraf gezien kon het niet anders.

Het moest gebeuren.

Misschien was het goed dat het gebeurde.
-

Ik heb altijd mijn best gedaan.
Ik ben gehoorzaam geweest.
Ik heb gestudeerd, een opleiding gevolgd.
Ik heb me gedragen zoals het hoort.
Ik heb gewerkt, dag en nacht.
Ik heb gedaan wat van mij verwacht werd.
Ik heb verantwoordelijkheid genomen.
Ik heb voldaan aan de eisen van de maatschappij.
-
Tot die eisen te groot werden.
Tot er té veel verwacht werd.
Tot mijn grens bereikt was.
Tot ik al té veel over de grens geweest was.
Tot de jaren begonnen doorwegen.
Tot de energie op was.
Tot het respect verdween.
Tot gezegd werd dat ik niet meer voldeed.
-
En toen was er de crash.
En de burnout, de depressie.
En dan was er de ontgoocheling.
En het gevoel mislukt te zijn.
En daarna de apathie.
En 'het kan me niet meer schelen'.
En de afkeer van de maatschappij.
En de haat tegen het systeem.
-
Nu sta ik een beetje naast de maatschappij.
Nu ben ik fysisch en psychisch zwakker.
Maar nu is er tijd om te beschouwen.
Nu is er tijd om weer op te bouwen.
Nu is het de tijd voor verandering.
Nu kan ik, moet ik mezelf zijn.
Nu kan ik weer schoonheid zien.
Nu kan ik, wil ik weer genieten.
-

Kasteelheren

-
Vakantietijd. Af en toe verveelt zoon zich.
Dan komen de gezelschapsspelletjes boven
en zoekt zoon een gewillig slachtoffer.
Ik beantwoord het meest aan deze omschrijving...

-
Hét spel van deze zomer heet Carcassonne.
En dus wordt ik in mijn fantasie teruggevoerd
naar de tijd van ridders en kasteelheren.
Ik moet punten verdienen met de bouw van
ommuurde burchten, aanleg van wegen,
kloosterdomeinen en omliggende landbouwgronden.
-

-
Een eenvoudig spel.
Maar waarom verlies ik dan elke keer opnieuw?
Echt, ik overdrijf niet:
zeker al HONDERD keer gespeeld,
nog NOOIT gewonnen.
-
Zegt dit iets over mijn intellectuele vermogens
of over dosissen geluk?
Ik kan toch niet 100 op 100 keer géén geluk hebben...
dus ben ik te dom?! Missschien.
Maar het gemak waarmee zoon telkens wint
is verbluffend.
Ik heb een licht vermoeden dat de hersenkronkels,
nodig voor het taktisch spelen van Carcassonne,
dezelfde zijn waardoor je wiskundige systemen
en fysische processen begrijpt.
Wiskunde en fysica, zoons beste vakken,
papa's niet zo'n beste vakken.
Vandaar.
-
En de vakantie is pas goed halfweg...
de nederlagen zullen zich verder opstapelen...
de schande zal ondraagbaar zijn...
-

Als geroepen.

-

Als je weinig voorbereid en slechts voorzien van een onduidelijk wandelkaartje op stap gaat in de bergen, kan het wel eens gebeuren dat je van het juiste pad afwijkt.
Dat was dan ook wat er gebeurde.

-

-
De twijfel over de juistheid van de ingeslagen weg groeide zienderogen. Dat was te merken aan de té haastige stappen, de omziende hoofden, de vertwijfelde blikken, de vragen zonder antwoord.
-
Toen verscheen er een engel, een gids in de vorm van een aardig meisje.
Zo is dat vaak als je het juiste spoor bijster bent.
Dan komt er eerst of laatst wel iemand om je de weg te wijzen.
Tenminste, als je de weg wil gewezen worden.
-
In ons geval was het deze plus of min 17-jarige Zwitserse.
We mochten met haar meelopen tot het punt van waaruit ons pad verder liep.
Ze woonde afgelegen, tegen de berghelling.
Zij was op weg naar het dal. Wij wilden naar de top.
Zij zou de volgende week vertrekken voor een zon en zee vakantie in Corsica.
Wij waren op wandeltocht in haar Alpengebergte.
Dankbaar namen we afscheid.
-
Vijf uren later zagen we haar terug in het dal.
Ze had inkopen gedaan, de reis weet je wel.
Ze vroeg of we 'het' gevonden hadden.
'Ja' zei ik en hoopte dat zij het ook zou vinden... in Corsica.
-

Kunstboeren
-

Kunst vind je niet alleen in musea, kerken of galerieën.
Als je goed om je heen kijkt, kun je overal kunst ontdekken
en zelfs op niet zo evidente plaatsen als het platteland.

Wat dacht je van dit expressionistisch lijnenspel...

-

Ben je helemaal onder de indruk van de impressionisten?

-

Nee? misschien liever een minimalistisch werkje?

-

Of geef je eerder de voorkeur aan abstracte lijnen?

-

Ooh, het mag best wel wat experimenteler?
-
En wat denk je dan van dit pointillisme?
-
Je ziet het, kunst is overal!

De weg omhoog

- -
Wandelen in de bergen inspireert soms tot levensbeschouwelijke gedachten.
-
Eén van mijn overpeinzingen was dat
het maken van een bergwandeling
veel gelijkenissen vertoont met het levenspad.
-
Daarom het volgende 'verhaaltje':
-
Als ik de lichtstijgende weg aanvat, ben ik vol goede moed
en nieuwsgierig naar wat komen gaat.
Na de eerste zwaardere helling begin ik te beseffen
dat het grote inspanningen zal kosten om de top te bereiken.
Ik voel me echter nog fris en sterk, dus ga ik er tegenaan.
Gaandeweg wordt de vermoeidheid steeds groter
maar mijn wilskracht drijft me toch verder.
Soms denk ik wel eens:
waarom doe ik dit, waar ben ik aan begonnen?
Maar ik ben reeds te ver gekomen om nog terug te keren
en ondertussen is de top weer wat dichterbij gekomen.
Uiteindelijk boven gekomen,
word ik beloond met een fraai vergezicht
en met de voldoening iets bereikt te hebben.
Ik kijk naar de weg die ik afgelegd heb.
Een lange weg met veel obstakels,
maar hierboven lijkt dat alles al zo ver weg.
Er zijn nog hogere toppen te bereiken,
maar voor mij hoeft dat niet meer.
Ik ben tevreden met wat ik bereikt heb,
dus begin ik met een voldaan gevoel de afdaling.
Gezwind gaat het nu bergaf,
de inspanning en concentratie nodig voor de beklimming
maken plaats voor ontspanning en mijmeringen.
Gedachten over wat geweest is en wat nog komen gaat.
Hoe verder ik nu van de top verwijderd raak,
hoe meer ik terugdenk aan die momenten daar boven.
Toch geniet ik van de terugweg,
heb tijd om wat langer halt te houden en om
intenser te genieten van wat het leven te bieden heeft.
Terug in de vallei aangekomen,
lichamelijk vermoeid van de lange tocht,
geestelijk moe door de vele emoties en gedachten,
kijk ik nog eens naar boven en denk:
het is goed geweest.
-
Zo, dit kon mijn toekomstige biografie zijn
(ik ben bezig aan de afdaling),
maar het was 'maar' een bergtocht.
Er zit wel wat in, in die vergelijking, vind je niet?
-

Wind.

-

-

Toen ik enkele dagen geleden in het domein De Gavers (Harelbeke) wandelde, bemerkte ik op een bepaald moment een confrontatie tussen het nostalgische verleden en het vooruitstrevende heden:

-

de Koutermolen probeerde zijn oude glorie te verdedigen

tegenover de kracht van de vier nieuwe windturbines.

De vijf molens draaiden op volle toeren door de strakke wind.

En de oude molen haalde nog eens alles uit de kast

alsof hij die nieuwelingen een lesje wilde leren.

-

De Koutermolen (in vroeger tijden dienst doend als korenmolen) werd, na de restauratie in 1987, één van de toeristische attracties in het provinciaal domein de Gavers.

Het windmolenpark op de grens van Harelbeke, Zwevegem en Kortrijk bestaat uit vier turbines van twee megawatt. Met hun masthoogte van 108 meter en tiphoogte van 149,5 meter zijn het de hoogste in Vlaanderen. De turbines wekken een hoeveelheid elektriciteit op vergelijkbaar met het jaarverbruik van 5.900 gezinnen.
-

Maar de wind doet meer dan molens laten draaien.

-

Ik geniet

van het gevoel van de wind langs mijn huid,

van zijn spel met mijn (nog weinige) haren.

Het is alsof er meer lucht is dan anders,

en ik beter kan ademen, herademen.

De wind geeft me een gevoel van vrijheid,

rukt me los van beslommeringen, weg van alles.

Ik voel me onbevangen, luchtig, licht.

Ik laat alles los, alleen dit gevoel hou ik vast.

-

Veel mensen houden ervan even uit te waaien aan de kust.

Op die manier proberen ze zorgen en stress te verjagen.

-

De wind is magisch,

je ziet hem niet maar voelt hem des te meer,

zowel lichamelijk als geestelijk.

-