Boekenwijsheid

-

Het is weer die dag in mei...

-

-

Ik ben geboren op de 22ste,

het nummer van de kamer was 22,

mijn vrouw is geboren op de 22ste,

ik werkte 22 jaar in hetzelfde bedrijf,
wim22 viert zijn 22ste...


euh...51ste.


Tot dinsdag!

denk beelden droom gedachten

Weekboek

-

hoofdstuk 17

-

100 km wandelen!
Nee,… dat is een beetje te veel van het goede.
Toch namen wij onverwacht deel aan de ‘100 km van Ieper’. Een wandeldriedaagse die met Ieper-Vredesstad in het teken staat van de verbroedering en de vriendschap tussen de verschillende volkeren. Aan dit internationale gebeuren nemen heel wat Engelsen deel, ook Britse en Duitse militairen. Ieper en omstreken zijn een stille getuige van het oorlogsverleden en vormen een prachtig decor voor dit unieke wandelgebeuren.
-

-

Vrijdag begonnen we eraan met een voorzichtige 15 km. Een prachtige wandeling langs Zillebekevijver, door de Gasthuisbossen en over het platteland met de vele Britse begraafplaatsen. Ook het zonnetje wilde er graag bij zijn en zorgde voor heerlijk wandelweer. Op de talrijke rustplaatsen was bevoorrading voorzien (water, yoghurt, peperkoek, ijsje) en bij de controleposten genoot ik uiteraard van een koffie met rijsttaart!
In Wereldoorlog I bevond het slagveld zich rond Ieper. De loopgraven lagen van noord naar zuid in een boog rond Ieper. In die Ieperboog of Ypres Salient werden vijf bloedige veldslagen uitgevochten. In de jaren 1920 werden meer dan 150 militaire begraafplaatsen in en om de stad aangelegd en werden monumenten gebouwd waarvan de Menenpoort de belangrijkste was. Het draagt de namen van 54.896 vermiste Britse soldaten. Daar wordt sinds 1928 elke avond om 20 uur de ‘Last Post’ geblazen.
Na de wandeling trokken we nog even de stad in. Telkens weer kijk ik vol bewondering naar die twee grootse gebouwen: de Lakenhalle met belfort en de 100 meter hoge Sint-Maartens-kathedraal. Ze leken mij nog mooier en groter dan ik ze ooit gezien had. Zou dat een gevolg zijn van die schitterende wandeling? 

Zaterdag kozen we voor een uitdaging. Voor de eerste keer gingen we voor een langere afstand: 27 km, een tocht naar de West-Vlaamse heuvels. In ons geval lag het doel op de Kemmelberg.
Het is een van de getuigenheuvels van het West-Vlaams Heuvelland. Op de flank ontspringt de Kemmelbeek. De Kemmelberg is, net als de meeste heuvels in de omtrek (zoals Rodeberg, Zwarteberg, Scherpenberg, en Katsberg) ontstaan uit een duinenformatie toen de Noordzee nog tot daar landinwaarts kwam. In het duinenzand zat heel wat ijzer. Dit vormde door oxidatie met het zand zandsteen. Zo hebben deze heuvels de tand des tijds doorstaan. De Kemmelberg is met zijn 156 meter het hoogste punt van de provincie.
We vertrokken om 7u30 voor opnieuw een mooie tocht. Eerst liepen we over de Ieperse vestingwallen (gebouwd door Vauban, in opdracht van Lodewijk XIV). Via Dikkebusvijver marcheerden we langs pas gezaaide of aangeplante velden, ondertussen genietend van de vergezichten, om tenslotte het bos op de ‘berg’ te bereiken. De afstand bleek haalbaar maar was voor ons meer dan genoeg. En voor vrouwlief te veel, zo bleek achteraf. Ze is een goeie stapper, maar door een opkomende zenuwpijn in de lies werd het wandelen toch bemoeilijkt. Daardoor ging ze ook op een andere manier stappen waardoor er meer druk kwam op haar rechtervoet… die in een schoen stak die eigenlijk te strak aangespannen was… met als resultaat een oververmoeide achillespees.

Zondag wilde ik graag de driedaagse volmaken en ik kreeg de toelating (:-)) om de laatste etappe alleen af te werken. Nog eens 22 km erbij. Kwart over zeven begon ik aan de wandeling naar de groene parel: de Palingbeek, het grootste provinciaal domein van West-Vlaanderen met poelen en moerassen, oud en jong bos, boomgaarden en bloemrijke graslanden.
De Palingbeek is ontstaan rondom de vaart Komen-Ieper die men in de jaren 1800, begin 1900 aanlegde tussen Ieper en Komen. Omwille van vele verzakkingen en de Eerste Wereldoorlog werden de werken nooit afgerond. Het gebied werd overgeleverd aan de natuur tot het vanaf 1970 ingericht werd als natuurdomein.
Tijdens die derde opeenvolgende wandeldag begon de vermoeidheid toch wat door te wegen en ik was dan ook blij, moe maar heel voldaan, bij het bereiken van de aankomst. Officieel had ik dan 60 van de 100 km afgelegd; de werkelijke afstand bedroeg 65 km.
-

-
Het was een unieke belevenis. ’s Morgens vroeg uit de veren, een half uurtje met de wagen en dan in de stilte van de morgen op stap! Ik heb genoten van de natuur, het weidse landschap, de hoorbare stilte, de typische sfeer. Ja, ook van de inspanning! Eveneens van het samen stappen met vrouwlief, het samen praten, het samen zwijgen, het samen genieten van een drankje en een hapje: eenvoudige dingen waar soms te weinig tijd voor gemaakt wordt, te weinig aandacht voor is. Het wandelen door deze streek van mijn jeugd bracht ook veel herinneringen naar boven. Herinneringen aan vele fietstochten met vrienden, schoolactiviteiten, familie-uitstapjes. Dit alles tesamen zorgde voor een heel intense driedaagse.
-

Dit evenement was een gelegenheid om eens een klein fotoalbum op Picasa te plaatsen.

Via deze link kunnen jullie er even in bladeren.

 O P G E M E R K T

-

-

Deze zwevende waterkraan blijft nog even doorstromen tot morgen...

dan volgt de rest van het verhaal.

Groeten uit

Idee-beelden

 Een idee wat deze twee denken?

-

Wat zag ikzelf in de foto van vorige week?

Soms voel je je 'on top of the world', je lijkt te zweven, bent vol vertrouwen.

Toch is dit evenwicht heel delicaat; een oneffenheid, een windstoot, een moment van twijfel kan voldoende zijn om dit gevoel weer te verliezen.

Bedankt voor jullie ideeën!

WimsWondereWereld

hihi... gewoon om mijn lijst van 'foto's die ik ooit nog wil plaatsen' af te werken...
-
Het Vrijdagse V-tijd-gebeuren staat nog even in de pauze-stand.
-

denk beelden droom gedachten