Zeven facts, zeven tekeningen

 Fact 7

Het zevende en laatste in de rij. Mijn Blog Award opdracht is daarmee afgewerkt.

Na mijn ‘breekpunt’ stond ik voor een lange winter binnenshuis. De voorgaande jaren vond ik nooit de tijd (én de energie én de zin) om weer eens een schilderij te maken. Nu bood de gelegenheid zich aan. Bovendien wordt beweerd dat schilderen een activiteit met een therapeutische werking is. Met een hoofd dat verward was, zenuwen die in de knoop lagen en het altijd aanwezige gevoel van uitputting, was dit toen niet zo evident. Een bijkomende moeilijkheid was dat ik meestal vertrek vanuit een idee dat ik in mijn hoofd ‘zie’. Het gebrek aan mentale concentratiekracht maakte dat moeilijk. En eigenlijk wilde ik gewoon schilderen om het plezier van het schilderen zelf, zonder veel na te denken over betekenissen en stijl. Maar voor dat witte doek staan en zomaar beginnen, op gevoel, dat lukt me ook niet.

Ik bracht enkele kunstboeken mee vanuit de bib, in de hoop een aanzet te vinden. En zo gebeurde het dat mijn (beperkte) aandacht getrokken werd door een oude liefde:  ‘La Primavera’ van Sandro Botticelli. Ooit had ik me aan dit werk vergaapt, toen ik op reis was in Firenze. Zo ontstond het idee om zelf een ‘renaissance’ werk te maken, samengesteld uit fragmenten van diverse werken van Botticelli. Ik nam fotokopieën en begon met knippen en plakken. Stukjes van werken van o.a. Raphaël, Fiorentino, Giorgione, Barocci, Rubens … maakten mijn ontwerp compleet. Een soort multi-plagiaat op Wimiaanse wijze. Daarna begon het schilderen: 6 maanden lang vertoefde ik elke dag enkele uren in de sfeer van de oude meesters.

Sorry voor de povere kwaliteit van de foto. Het schilderij hangt op een moeilijke plaats en ik had geen zin er mee op stap te gaan.

Olieverf op mdf-paneel, 140 x 80 cm

Ideaalbeelden

O P E N S T A A N

V-tijd

Wederom Wims wonderbaarlijke woordenschat!

(wordt waarlijk wandelend woordenboek, whahahaa!)

Wekelijkse woordenlezers wensen Wim waarschijnlijk weg?

Woeste woorden weerklinken:

‘Wij willen Wim weg, wil Wim wijzer worden, wij willen Wim weer.’

denk beelden droom gedachten

Dit is mijn 200ste blogbericht, dus even diepzinnig serieus nu
(neem dit niet té serieus)...

Weekboek

hoofdstuk 11

Deze week geen ingewikkelde theorieën, naïeve idealen of innerlijke ontboezemingen.
De lente haalt me uit mijn gewone doen. Ze drukt me met mijn neus op de aardse werkelijkheid. Al zijn het vooral mijn handen die het genoegen hebben kennis te maken met de aarde… Het is weer tijd voor het jaarlijks terugkerende ritueel! Putjes delven, plantjes plaatsen, putjes vullen en aanaarden. Dan komt mijn ware aard boven en vol overgave wroet ik in de bodem van mijn bestaan (spottende haha). Een niet te onderschatten voordeel is, dat dit eveneens in goede aarde valt bij vrouwlief…

Aarde is er genoeg in mijn tuin. Lucht gelukkig ook nog altijd. De zon is een vuur aan het opstoken. Water… is de ontbrekende schakel… maar daar komt verandering in!
Dat had echter veel voeten in de aarde. Uiteindelijk werd fase 1 van het plan uitgevoerd: de aankoop van een waterreservoir en een fonteintje. Het is een begin. Waar zal dit alles terecht komen, hoe zal het ingekleed worden? Vragen zonder antwoord,…voorlopig. Ach, het komt wel goed. Gewoon gebruik maken van hersenen, synchroniciteit en serendipiteit. Dat ligt in mijn aard (grijnzende haha). En op de duur wordt ons tuintje nog een aards paradijsje! Dan zal ik volop kunnen genieten van de aardse genoegens.

Ook grote zoon (zo noem ik hem voortaan, nu hij boven mij uit groeit en ik me méér en méér een aardmannetje voel) heeft last van de aardse realiteit: proefwerken. In wiskunde en wetenschappen kan ik hem nu echt niet meer volgen. Ik blijf perplex achter... Hij is helemaal geen aardje naar zijn vaartje. Voor Nederlands en Frans blijk ik wel nog van enig nut te zijn. Dit keer is er geen proef Aardrijkskunde, jammer… ik was net helemaal in de aardse sfeer (de aardekleur hier, is het bewijs).

Eigenlijk is dit hele aarde-verhaal er slechts, om een uitvlucht te creëren, voor het feit dat ik deze week wat minder bij jullie op bezoek zal komen. Jullie zullen mijn aardige reacties toch niet al te veel missen (sarcastische haha)? Deze laatste zin is trouwens een bijzonder onaardige manier om nog eens het woord aarde te kunnen gebruiken.

Volgende week wordt het een feestelijke Weekboek-editie, want dan viert ‘gouden lepeltje’ zijn 1-jarig bestaan! Een hemels moment. Daarna zal ik me wellicht weer tussen hemel en aarde bevinden, zwevend op mijn wolkje, niettemin zonder mijn aardse gebondenheid te loochenen. Groetjes!

Nota bene: Het is gelukt! Er staan er 22 in! (uitbundige haha!)
Maar dat is een thema voor later.

mijn duistere ik

Zeven facts, zeven tekeningen

 Fact 6  

In de zomer van 1999 verhuisden we naar ons nieuwgebouwde huis.

Tijdens de lente had ik alle muren voorzien van een gepaste tint. Eén, nogal centraal gelegen, muur bleek nood te hebben aan extra kleur en sfeer. Na de brede borstels en verfrollen waren nu de penselen en krijtjes aan de beurt.

Gedurende de eerste jaren van ons samenzijn werden we verliefd… op Toscane. We waren er op reis, het jaar voor en het jaar na ons huwelijk. In opdracht van vrouwlief moest het schilderij dus zeker iets ‘zuiders’ worden. Na mijn spirituele landschappen moest ik bijgevolg de overstap maken naar de aardse landschappen met decoratief karakter (haha).

Ik had geen zin in ‘postkaart’ schilderkunst. Daarom zocht ik een mogelijkheid om er een extra dimensie aan te geven. Ik trok het typische landschap in drie stukken uiteen, drie panelen met op elk een cipres. De drie panelen staan symbool voor zoon, vrouw en mezelf: drie individuen die samen deel uitmaken van hetzelfde landschap, er samen vorm aan geven. Zo kregen we beiden onze zin: een spiritueel zuiders decoratief landschap!

-

3 panelen 40 x 140 cm (2000)

Het is nu weer ‘buitenshuis’ tijd.
Dan ga ik regelmatig op stap en natuurlijk gaat mijn kleine Panasonic TZ7 mee.

Meestal gedachteloos stappend, verwen ik mijn ogen met de schoonheid rondom.
Regelmatig wordt mijn blik tot staan gebracht door iets wat me treft. Dat probeer ik dan zo goed mogelijk fotografisch vast te leggen.
Tijdens één mijn studiejaren kwam ook fotografie aan bod, niets méér dan de basisvaardigheden. Bij het nemen van foto’s kom ik dan ook niet veel verder dan wat aandacht voor lichtinstelling en scherpte. Gelukkig zijn ook het ego (haha) en de ziel van de fotograaf belangrijk.

Bij sommige foto’s krijg ik een bijzonder gevoel, ze lijken een weerspiegeling te zijn van mijn idealen. Alles wat ik maak is uiteindelijk een uitdrukking van mezelf. Er zit een stukje ziel in. 'Harmonie, evenwicht en innerlijke rust' of het zoeken ernaar, vormen de onderliggende basis.

Dit is de eerste van de nieuwe reeks. Ik zou ze graag

‘ideaalbeelden’

noemen, maar dat klinkt zo gewichtig… foert, ik doe het toch !

V-tijd

Voorwoord:

van volzinnen voorziene verzen

vertellen verscheurend verhaal…
-

VERRASSING!

-

Vermoeide verteller volbrengt vervolgens

verlengde, vervolledigde versie

van voorgaande verkorte versie,

voorbehouden voor vrijdagse V-tijd-volgers,

vooral voor volslagen verslaafde, volwassen volgelingen.

*

Valavond. Vrolijke verstekelingen varen voorwaarts, voorbij verlaten vuurtoren.

Vrijwel volledig verkrampt, verschijnen vrienden verfomfaaid vanuit vuil,

verduisterd vrachtruim van vissersboot, vinden veilige verbergplaats vlakbij voorsteven.

Vrijheid! Vaarwel vaderland, voorgoed verlaten…

Vluchtelingen vergeten vlug verdrietige verleden, verwachten voorspoed.

Vertrek verloopt volgens verwachtingen vanwege voortreffelijke voorbereidingen.

Vervaarlijke vroege voorjaarsstorm verstoort vredige vaart,

verontruste vrijgezellen verdringen vreemd voorgevoel.

Vlug voorbijdrijvende vederwolken vormen voorbode van verraderlijk verschijnsel.

Verwoestende vloedgolven verrijzen verrassend vlug !

Vreselijk voorval veroorzaakt verschrikkelijke vernielingen,

verbijsterde vissers verzuipen, vaartuigen vergaan.

Verbeten vastklampend, voorkomen vermetele vrienden verdrinkingsdood.

Verwoeste vissersboot vlot verder. Vervolgens voelen verdoemden vasteland:

voorgeborchte van vagevuur vol vulkanen, verdorde valleien, venijnige virussen, vergif!

Vermoeide, vastgelopen vennoten vrezen verhongering

vanwege voorgoed verdwenen voorraden,…

voedsel vinden vanzelfsprekend verplicht: vissen vangen, vruchten verzamelen.

Vastberaden volgen vrienden via verrekijker voorbijvarende vreemdelingen,… vergeefs.

Vertwijfeld verkennen viervoeters, verstoken van vuurwapens,

verafgelegen verblijfsplaatsen van vermoedelijk vijandig, vulgair volk…

*

Verdere voortzetting van verslag voorlopig verhinderd,

vermoedelijk vanwege valse verklaringen.

Volgens velen vertoont voornoemd verhaal vele verzinsels!

Verdomme! Verslaggever vormde voorgaande versie volkomen vertrouwelijk!

denk beelden droom gedachten