Ook mensen
-
Zaterdagmorgen. Nog met de warmte van de slaap in mijn pyjama, nestel ik me in een hoekje met op mijn schoot een boek. Poes zoekt een plaatsje naast me op de bank. Haar zachte ronkende gespin heeft de regelmaat van een goed geolied mechaniekje. Het boek nadert zijn slot. Het verhaal heeft mijn aandacht aan de haak en sleurt me met zich mee. Enkele mooie volzinnen verder verschijnt Poes weer in beeld en waagt zich behoedzaam op mijn buik. Ik probeer verder te lezen maar het lijkt wel of de woorden verstoppertje spelen onder de pels van Poes. Een neusje besnuffelt mijn gezicht. In twee bruine ogen die me onderzoekend aankijken, lees ik woorden van onbegrip: wat heeft dit boek meer dan ik, dat jij mij niet meer ziet?
-
Wie ben jij, Poes? Ik kan zo moeilijk achter die blik in je onbewogen ogen kijken. Onder jouw dikke vacht voel ik slechts wat beenderen, weet ik enkele vlezige organen liggen. Het betekent helemaal niet veel. Het is jouw Aanwezigheid die ik het meeste voel. Het is jouw Zijn dat zich koestert in dat van mij. Zoals een mens zich verwarmd aan een ander of een hoger bewustzijn dat zegt: jij bent het waard er te zijn, jouw leven betekent iets.
Poes heeft weinig of geen gedachten, oordelen en vastgeroeste ideeën. Geen vermoedens, schuilgaande intenties of hartstochtelijke verlangens. Niets van dat alles bij Poes, alleen een simpel: ik voel me goed bij jou.
-
Mijn schoonmoeder (87) zegt: Het zijn ook 'mensen'. Waarmee ze niet bedoeld dat katten plots een grote stap gezet hebben op de evolutieladder. Nee, ze bedoelt dat ze respect verdienen. Ik behandel Poes niet als een mens maar acht haar evenveel als een mens. Ik moet, als verstandiger schepsel, eerbied hebben voor de natuur die me heeft voortgebracht, niet alleen als liefdevolle beheerder, maar als partner van de andere wezens op aarde.
-
